image description
Kadın, 31, Ankara

Ummadığım birinden

Hayatım boyunca önceliğim annem oldu. Her adımımda önce onu düşündüm. Onun sevdiği yemekler eğer o yanımda yoksa düğüm oldu boğazımda, İstanbul'da yaşadığım zamanlar onun parfümünü sıkmış kim varsa boynuna sarılasım geldi... Babasızlığımı bir gün bile hissettirmedi. Yeri geldi o benim çocuğum oldu, göğsüme dayadı başını ve verdi yükün bir kısmını, ben teselli ettim onu. Hastalıklı ama bir o kadar sağlam bir ilişkimiz var. Büyüdükçe insanların ebeveynlerini kaybettikten sonra hissettiklerini dinledim, onlarla birlikte ağladım... Geçmişe dönüp baktım ve şu an hayatta olan (binlerce şükür) annem için yıllarca ya ona bir şey olursa diye ağlayıp gecelerce uyuyamadığımı fark ettim. İnsanlar toprağa verdiği annesine ağlarken ben yanımdaki kanlı canlı annemin hayalimdeki ölümü için ağlamışım. Bugün okuduğum bir haberden sonra uzunca bir süre düşündüm. Angelina Jolie ''Çocuklarımın benim için asla endişelenmelerini istemiyorum'' demiş, en büyük korkusu buymuş... Daha el kadar çocuklarının ileride kendisi için üzülmesinden ölesiye korkarak, yanlarında hep rol yaparak yapay bir şekilde mi çocuk büyütmek daha doğru yoksa her acıyı birlikte yaşayıp omuz omuza yüreğini yüreğine dayayıp mı bilemedim... Benim için bu kadar önemli, bu kadar kusursuz annemi 28 yıldır ilk kez sorguladım, içim bir tuhaf...