itiraf.com - hayat okulu : Mutlu olabilmek

15 Ekim 2008 Çarşamba

Rumuz	:

Parola	:

1220

pullubalik, Kadın, 29, İstanbul

Mutlu olabilmek

1 yıl 20 gün önce gönderdi

Televizyonda bir röportaj izliyorum. Spiker, "Yaptığınız işten memnun musunuz?" diye soruyor önündeki dikişi yetiştirmeye çalışan terzi kıza. Kız yüzünde büyük bir gülümsemeyle, "Çok zevkli bir iş." diyor. Sonra, döküm işiyle uğraşan genç çocuğa soruyor, "İşiniz çok mu zor?" diye. Çocuk, az önceki çalışanınkinden de büyük bir gülümsemeyle, bir yandan da soruya anlam veremiyormuş gibi cevap veriyor; "Hayır, bu iş biraz zor gibi görünebilir ama ben bunu yapmaktan çok zevk alıyorum." Duyduklarıma inanamıyorum. "Çok çalışıyoruz abla, üç kuruş para için bütün gün buradayız." gibi şikayetçi cevaplar beklerken böylesine pozitif bir tavır beni şaşırtıyor. "Keşke ben de işimle ilgili böyle hissedebilsem, ne kadar şanslılar." diye düşünürken, anlıyorum ki orası, engellilerin çalıştığı bir fabrika ve aslında bütün o konuşanlar da birer engelli. Sadece bir şeyler üretebildikleri ve işe yaradıklarını hissettikleri için bile çok mutlular. Bunlara ve çok daha fazlasına sahip olan bizler acaba mutlu olmak için daha ne olmasını bekliyoruz? Sanırım engellilerden öğrenmemiz gereken çok şey var.

(7)

Bu yorumu

-4

hackerkurbanı , Kadın , 37 , Ankara - 01.10.2007 16:19

Beyin engelli olmaktansa, bedensel engelli olmayı tercih ederim...

Bu yorumu

bizans , Erkek , 28 , İzmir - 30.09.2007 02:02

İnsanoğlu kendi beynine koyduğu “engeller”den ne zaman sıyrılacak? Ne zaman mutluluğu yapay çiçeklerde aramayı bırakacak? Ne zaman mutluluğu başkalarında aramayı bırakacak? Ne zaman yüreğinden gelerek, sadece var olduğu için şükredecek? Ne zaman içindeki sonsuz huzuru bulacak? Ne zaman sadece ve sadece “anın” verdiklerini hissedecek?

Bu yorumu

hayır_tokum , Erkek , 34 , ABD - 30.09.2007 01:41

Engelli olmasına rağmen asgari ücretle çalışıp en zor günlerimde bana destek olan kişi şuan benim 10 yıllık en değerli dostum. Her ne kadar gittiğimiz yerler kısıtlı! olsa bile, onunla zaman geçirmek tarifi olmayan bir duygu. Hatta onun sayesinde kendimle barışığım desem yeridir. Dilerim bir gün engelliler hak ettikleri refaha kavuşurlar…

Bu yorumu

sparklejazz , Kadın , 21 , İstanbul - 30.09.2007 01:21

Aslında yalnızca "incinmiş" insanlar onlar bence... Özürlü veya engelli değil. Karşılaştığımız her yerde onları, uzaylı görmüşçesine incelemekten bile vazgeçsek sadece; ne çok şey yaparız aslında hiç farkında olmadan.

Bu yorumu

işyerisahibi , Erkek , 27 , İstanbul - 30.09.2007 00:58

Askerliğimi jandarma olarak yaptım.Jandarma gününde Amasya'daki engelli vatandaşlarımız bir günlük de olsa kamuflaj giyecek,tören yapacak ve yemin edeceklerdi.Bende onlardan birinin o günkü yardımcısıydım.İnanırmısınız onların ve ailelerinin o anlık mutluluklarını görmek her şeye değerdi.Biz bir an önce teskere alıp gitmeyi düşünürken onlar ^keşke sağlıklı olsak da senelerce askerlik yapsak^ diyorlardı.Pullubalık arkadalşımıza katılıyorum.Onlardan öğreneceğimiz çok şey var ve onlara bakıp mutlu olacağımız ve olmamız gereken çok şey var.

Bu yorumu

-18

Peregrine , Erkek , 35 , İstanbul - 30.09.2007 00:56

Engellilerle birlikte engelsiz insanlarımızın ve sokak hayvanlarının da hayat standartlarını yükseltmek gerekiyor bence.

Bu yorumu

miaji , Kadın , 36 , Ankara - 30.09.2007 00:41

Engellilerden öğrenmemiz gereken çok şey olduğu kadar, onların hayat standartlarını da yükseltmek için birşeyler yapsak diyorum. Hala otobüslerimizde tekerlekli iskemlelerin çıkabilceği yokuş alan yok. Hala görme engellilerimiz için sesli kütüphaneler yok. Hala zihinsel engellilerimiz için hazırlanmış sağlıklı bir alan yok. Olanlar varsa da emin olun ki çok pahalıdır. Sanki bu ülkede engelli olmak fakirlerin kader kurasında yok!

itiraf.com'da nasıl yorumcu üye olunur?