itiraf.com - hayat okulu : Mutluluk yanı başımda...

13 Ekim 2008 Pazartesi

Rumuz	:

Parola	:

673

semahat, Kadın, 26, İstanbul

Mutluluk yanı başımda...

1 yıl 1 gün önce gönderdi

Birkaç ay önce, yeğenimi durumları pek iyi olmadığı için gezmeye götürdüm. Önce sinemaya gidip çizgi film seyrettik(hayatında ilk kez sinemaya gidiyor), sonra en sevdiği yemekleri aldım yedirdim. Oradan da çarpışan arabaya, atlı karıncaya derken akşamı ettik. Ama o, dinlenmek için parkta oturduğumuz sırada gördüğü kavga eden iki güvercini gülmekten katıla katıla herkese anlattı, diğerlerinden bahsetmedi. Bazen bir çocuğu neyin ne kadar mutlu edeceğini kestiremezsiniz.

(4)

Bu yorumu

yukarı , Kadın , 32 , Bursa - 17.10.2007 21:35

Oğlumu en çok sevindiren oyuncağı; dedesinin bir ağaç dalından yapmiş olduğu yayı. Bir de kıymıkları temizlenmiş başka bir daldan ok yaptılar birlikte. Hiç bir oyuncağını böylesine sevmedi.

Bu yorumu

lordist , Erkek , 33 , İstanbul - 17.10.2007 11:27

Yani diyorsun ki, o kadar zaman harcadık, masraf etttik, insan anlatır, teşekkürler yağdırtır, onurlandırtır:)

Bu yorumu

Peregrine , Erkek , 35 , İstanbul - 17.10.2007 04:53

Bazen aynı şey yetişkinler için de geçerli olabiliyor :) [eşinin iki kelimesine yarım saat boyunca gülmekten katılmış Peregrine]

Bu yorumu

bazalt , Erkek , 26 , Eskişehir - 17.10.2007 00:30

itirafçı akadaş haklı.Bir kış günü köye gidip av yapmaya karar verdim.evlerine ziyarete gittiğim akrabamızın küçük oğlu,ısrarla benimle gelmek istediğini söyledi."Dağlardaki kar diz boyunu geçmiş,gelme yapmaz ağlarsın" desek de gelmek için ağladı ve peşime düştü.Uzun yolculuğun ardından ormanın derinliklerinde zamanın nasıl geçtiğini anlamadan ilerlemiştik.Bir ara," Ben üşümeye başladım!,ayakkabılarımın içerisine kar girdi" diye söylenirken,çok geçmeden ağlamaya başladı.neredeyse dağların arasında sesi yankılanıyordu.Geri dönmeye karar versek de,bu uzun sürecekdi.Çürümüş çam ağaçlarının dallarını kesip yakmaya çalıştım ama ıslaktı,yanmadı.Çocuğun yüz ifadesi gittikçe değişiyordu.Sonunda dayanamayıp,yeni aldığım üzerimdeki montu çıkarıp yaktım ve biraz ısınmasını sağladım.Kendini biraz toparlasa da,çocuk işte,illa ki mızmızlık yapacak,ağlamaya devam etti.Sırtıma alıp o diz boyu karda, dağların arasından eve kadar taşıdım...Eve geldiğimizde ise,üzerimden buharlar çıkıyordu terden.Bir yanda tüfek,bir yanda çocuk ve o karlı dağ etekleri beni çok yıprattı..Aradan uzun zaman sonra tekrar o köye ziyarete gittim.Bir sohbet sırasında "Hatırlıyormusun o günleri?" diye sorduklarında,ben " tamam, şimdi kahramanlığımı ilan edecek!"diye beklerken,sadece ve sadece "Evet yaa,çok soğuktu!"dedi...onun aklında soğuk,benim aklımda yaktığım mont kaldı:)

itiraf.com'da nasıl yorumcu üye olunur?