itiraf.com - hayat okulu : Ölmek ya da ölmemek...

24 Mayıs 2012 Perşembe

Rumuz	:

Parola	:

406

limonlubuz, Kadın, 36, İstanbul

Ölmek ya da ölmemek...

4 yıl 4 ay 4 gün önce gönderdi

Arkadaşım okuduğu bir kitaptan söz ediyor; öldüğümüzü düşünüp, sevdiklerimizin arkamızdan ağladığını falan hayal edecekmişiz ve elimizdekilerin kıymetini bilecekmişiz vs. Düşündüm; ölmüşüm, eski eşim ve ailesi cenazeye geliyorlar, ailemle tartışıyorlar, çocuk için kavga başlıyor, "Bizde kalacak." diye... Liste uzayıp gidiyor. İçim sıkılıyor ve herkesin huzuru için ölmeye bile hakkımın olmadığı fikrine kapılıyorum.

(14)

Bu yorumu

alçakgabari , Erkek , 58 , Ankara - 10.02.2008 22:39

Çok ölüm gördüm. Büyük konuşmayayım ama belki hepinizin gördüklerinin toplamından fazla. Bir kez de saniyenin çok kısa bir süresi kadarında yaşamla ölüm arasında gittim, geri geldim. Mezarlıklar her cinsten, her yaştan bir zamanlar vazgeçilmez, yokluklarına dayanılmaz zannedilen insanlarla dolu. Ne arkanızdan ağlayanların, ne ayılan bayılanların, ne de edilen kavgaların, yakılan ağıtların size hiç bir faydası yok. O noktayı geçince üflenmiş bir sigara dumanı kadar hükmümüz yok. Daha bir saniye sonrasında sokağa bakabilseniz hayatın siz olmadan da hiç bir şey yokmuş gibi devam ettiğini görürsünüz. Bu nedenle yaşamak en önemli görevimiz olmalı, her zorluğa inat, insan gibi yaşamak.

Bu yorumu

başrolbenim , Kadın , 22 , İzmir - 10.02.2008 15:07

Hiç düşünmüyorum... Eminim benim listem de pek bir uzun olacak...

Bu yorumu

CILGINÖĞRETMEN , Kadın , 38 , İstanbul - 10.02.2008 14:38

Öldüğümü ve sonrasını düşündüğüm zamanlar oldu. Hiçbirşeyi önemsemedim ama çocuklarımı düşündüm. Ölmek için 5-6 sene daha beklersem gözüm arkada kalmayacak. Ölen ölür, üzülünür, unutulur. Dünyanın ve insan olmanın kuralı budur. Öyle olmasaydı yaşayanlar için hayat daha zor olurdu.

Bu yorumu

g-e-z-g-i-n , Erkek , 39 , Ankara - 10.02.2008 12:48

Ölümü hayatın dışında tutmaya, maddeyi öne çıkartmaya çalışan modernizm ne yazık ki ölüm hadisesine zerre bir rahatlık getirememiş, bireyin kendi dramı haline indirgemiştir. Limonlubuz'un sözünü ettiği öğreti aslında geleneksel olarak bizde var olan mutlak düşüncenin boyutudur. Selçuklulardan Osmanlılara kadar mezarlıklar şehir içine hatta mahalle içine kadar yapılırdı ki insanlar kendilerini ölümden bağımsız hissetmesin. Ölümün getirdiği ve götürdüklerini en iyi anlamanın yolu onu hayatın bir parçası olarak algılamak, kabul etmek ve içselleştirmektir.

Bu yorumu

GARİLİ , Erkek , 39 , İzmir - 10.02.2008 12:42

Biraz paradoks,biraz melankoli...! Sevdiklerimiz bizi gömme anına kadar olan süreçte çok üzülüp,aglayacaklar bu doğru...7.40. ve 52. günde hatırlayacaklar,dua okutup yemek filan yapacaklar....Ama ya sonrası? Sadece anne,baba ve belki kardeşlerimiz ölüm yıldönümü ve bayramlarda mezarımıza gelecekler.Eee geri kalan bizi sevenler? Onlar çoktan unutmuş,günlük yaşantılarının hızında yaşıyor olacaklar.''Ağlarsa anam ağlar,gerisi yalan ağlar...''

Bu yorumu

-11

bern_yurgen , Erkek , 25 , Hatay - 10.02.2008 11:36

Hem öldüğümüzü düşünüp hem de sevdiklerimizin arkamızdan ağladığını hayal etmeyi nasıl başaracağız ya. Yani ölen bir insan sevdiklerinin arkasından ağladığını nasıl hayal edecek...

Bu yorumu

empatici , Kadın , 32 , Adana - 10.02.2008 02:15

Ölümle ilgili tek diyeceğim ''Rabbim genç ölüm vermesin!'' Bunu bilirim bunu söylerim.

Bu yorumu

marconi , Kadın , 42 , İstanbul - 10.02.2008 01:01

Sevgili limonlubuz, itirafınız aslında iki şeyden bahsediyor. 1. Ben ölmekten korkuyorum ve geride kalanlar üzülecek bahanesinin ardına sığınıyorum. 2. Ben öldükten sonra yaşanacak onca şeyden habersiz kalacağım, Kamber'siz düğün mü olur? Evet, ölümün yüzü soğuk gibi fakat, ben neden korkmuyorum bilemiyorum. Bana bir elektrik şalterinin kapatılmasından, bir ışığın söndürülmesinden daha fazla bir şey ifade etmiyor ölüm. Haa, tabi ki kızımın adına endişeleniyorum. Fakat onu emin ellere teslim edebileceğimi bildiğim sürece, onun için de çok şey fark etmeyecektir. Bir müddet sonra acısı hafifleyecek ve hayatın akışına bırakacaktır kendisini. Hepimiz için tek bir şey dileyebileceğim, Allah acısız ve onurlu ölüm versin.

Bu yorumu

mineflo , Kadın , 25 , Kocaeli - 10.02.2008 00:46

Ben düşünürüm kimi zaman öldüğümü. Belki bencilce bir duygudur bilemiyorum ama kendime çok üzülürüm, geride kalanları kıskanırım. Ben yok olup gideceğim, bir müddet sonra herkes hayatına dönecek, kaldıkları yerden devam edecekler diye içim içimi yer. Ben ölmekten korkuyorum.

Bu yorumu

jasmine73 , Kadın , 35 , İstanbul - 10.02.2008 00:43

Olan ölene olur, geride kalanlar öyle ya da böyle yaşamlarına devam ederler. Ben ölsem valla kendi derdime yanarım, geride kalanlar da arkamdan bir Fatiha okursa ne ala!

Bu yorumu

IMBACK! , Kadın , 36 , İzmir - 10.02.2008 00:24

"Sizin hiç babanız ölmedi mi" diye soracağım müsadenizle. Allah gecinden versin yaşıyorsa ebeveynleriniz ama birilerinin hergün anne ,baba ,kardeş gibi en yakınları ölmüyor mu? Onlar ölünce çok ağlamıyor muyuz? Feryat figan etmiyor muyuz? Ama ne oluyor ? Zamanla acımız küllenmiyor mu? Hayat devam etmiyor mu? Biz ölünce de hayat devam edecek. Geride kalana hiçbirşey olmayacak. Ölen kendine üzülsün, kendi hesabını yapsın derim naçizane...

Bu yorumu

dangereux , Erkek , 33 , Ankara - 10.02.2008 00:24

Karamsarlığın bu kadarına pes!

Bu yorumu

miaji , Kadın , 37 , Ankara - 10.02.2008 00:16

Öldüğünüzü siz düşündünüz mü bilemem... Benim düşünmüşlüğüm var. Arkamdan üzülen öyle çok insan görüyorum ki gözlerimi kapadığımda... Sırf bu yüzden ölmek istemiyorum. Benimki de ego mudur? Süperego mudur? Nasrsizmin önde gideni değil de uzun atlayanı mıdır? Çözemedim.