İnsanlık ölmedi
6 ay 15 gün önce gönderdi
10 yıl kadar önce. 1 gün sonra Amerika'ya uçmak üzere memleketten İstanbul'a gidiyorum otobüsle. Terminalde sigaramı tüttürüp koca bavullarımın arasında dolanıyorum. Derken arkadaşım beliriyor önceden konuştuğumuz vakitte, bavulları yüklenip atlıyoruz arabasına, gidiyoruz evine. Muhabbet hızla ilerlerken bir telefon geliyor arkadaşımın evine, annem... "Oğlum, pasaportunu, biletini, cüzdanını kontrol et bakalım yanında mı? Bir an sapsarı oluyorum. Hepsi de küçük el çantamda ve el çantam bavulların yanında yok. Panik halde "Yok anne!" diyorum. "Eşek oğlum, terminalden aradılar az evvel, cüzdanından numaramızı bulmuşlar. Çantanı bekletiyorlar, git hemen al!" diyor annem. Gidiyoruz arkadaşımla apar topar. Terminale vardığımızda babacan bir amca gülerek bakıyor panik halde koşuşturan bize. "Gelin bakalım delikanlılar, bir çay için, sakinleşin, çantanız burada rahat olun." diyor. Ben şapsal gibi bakıyorum gözlerine, nasıl teşekkür edeceğimi bilemeden. Anlıyor çaresiz ezilişimi karşısında, "Boşver yeğen, takma kafana, insanlık öldü mü?" diyor. Ev numaramızı bulduğu o cüzdanda 2000 dolar paranın varlığını da bir o biliyor, bir de ben. O el çantasındakilerin benim istikbalim olduğunu da.