11 Ekim 2008 Cumartesi
Rumuz : 
Parola : 

907
cancan, Kadın, 29, İstanbul
Mutluymuşum meğer
6 ay 15 gün önce gönderdi

2 oğlum var. Biri 5, diğeri 1,5 yaşında. Küçük oğlum sebebini kesin olarak bilmediğimiz bir sebepten sorunlu doğdu. Biz bu durumu oğlumuz 4-5 aylıkken anlamaya başladık ama hala kabullenemedik. Acı çekiyorum, her an, her şey acıtıyor canımı. Ben onun abisiyle oynadığını, koştuğunu hayal etmiştim hep; hala yürüyemiyor ve konuşamıyor. Birçok şeyi anlamıyor. Haftanın 2, bazen 3 günü terapilerde geçiyor destek için. Hissettiğim müthiş bir hayal kırıklığı ve gelecek korkusu. Oğlumun yardımsız hayatını şekilendiremeyeceğinden çok korkuyorum. Ben ve babasından sonra ne olacak? Abisine hayat boyu bu yük çok ağır gelecek. Kötü, berbat bir şaka ya da kabus sanki bu... Benim hayatım değil sanki. Elimden bir şey gelmiyor, korkuyorum terapilerin işe yaramamasından. Ve hep aklımda "Acaba benim bir kusurumdan mı kaynaklandı?" sorusu var. İçim içimi yiyor, kendimi yatıştıramıyorum hiç. Eskiden sıkılmalarım ne boşmuş diyorum, keşke kıymet bilseydim. Şimdi en mutlu an bile yarım yamalak. Hep boğazımda bir yumru... Geceleri rüyamda bebeğimin konuştuğunu, yürüdüğünü görüyorum; uyanmak kabus oluyor. Kaçamadığım gerçekler yüzümde patlıyor. Acı neymiş öğrendim hayat, bana mutluluğu da öğret. Canım çok yanıyor.
 (18)

Bu yorumu    
12
gülsümbül , Kadın , 35 , Ankara - 29.03.2008 18:16
Benim yakınımında otizm olan bir oğlu var. Bu rahatsızlığının sebebi son zamanlarda karma aşı içinde ki cıvanın yol açtığı söyleniyor. O çok tatlı bebeğin ailesi maddi manevi o kadar yıprandılar ki... Nefes bile alamıyorlar , hiç doğru düzgün tatil bile yapamadılar. Üstelik gelir durumları ortanın üstünde , alçakgabari'ye katılıyorum. Sosyal devlet derken daha bir şefkat beklerken daha önce özürlülere yapılan ufak tefek destekleride kaldırmanın peşindeler.
Bu yorumu    
33
alçakgabari , Erkek , 58 , Ankara - 29.03.2008 15:21
Yeğenimin sorunlu bir çocuğu var. Yıllar önce Avusturya'ya gitti. Son haber aldığımda durum şuydu: Çocuk devletin gözetim ve himayesinde. Meslek edindirme kurslarını bitirmiş, meslek sahibi olmuş. İşi var. Kendisine kalacak bir yer verilmiş, genelde orada, istediğinde ailenin yanında kalıyor. Burada en önemlisi yükün tamamının ailenin üzerine bırakılmaması. İnsanlar kendilerine sahip çıkıldığından emin. Güven duyguları oluyor. Sıkıştıklarında yükleri paylaşılıyor, nefes alabiliyorlar. Geleceğe daha güvenli bakabiliyorlar. Bizimkiler ise halen kömür nohut dağıtarak sosyal devlet olduklarını iddia ediyor. Özel kuruluşlarsa sahte sakat ve engelli raporlarıyla devleti dolandırmanın peşinde. Sonra da adamlar bizi niye istemiyor diye mangalda kül bırakmıyoruz. Siz olsanız ister miydiniz?
Bu yorumu    
25
küsbey , Kadın , 40 , İzmir - 29.03.2008 09:35
Cancan senin ufaklık şanslı özellerden.Çünkü ailesi ve senin gibi gönüllü bir meleği var.Çabalarının sonucunu hep beraber göreceğimiz ve seninle gurur duyarak yeni nesil itirafçılara örnek vereceğimiz günleri şimdiden hayal edebiliyorum.Güçlüsün her sorunu bi şekilde çözersin ama istersen yanındayız. Toplumun canı cehenneme denebilecek konulardan biri bu.Lütfen saklanmayın.Senin yanlışının faturası değil ki bu.Yaradan derdi de refahı da dilediğine verir derler. Biraz kaderci bakmaya çalış. Seni ve senin gibi anneleri çok seviyorum.
Bu yorumu    
20
bellevie , Kadın , 34 , İstanbul - 29.03.2008 09:06
cancan lütfen ama lütfen kendinizi suçlamaktan vazgeçin. oğlunuzun durumunu kabullenirseniz, siz ve aileniz küçük oğlunuz için yapmanız gerekenin en iyisini daha kolay yapacaksınız. sevgi herşeyin ilacıdır. sevginiz ve sabrınızla, aranızdaki bağları güçlendirip iki oğlunuzun birbirine sarılmasına ön ayak olursunuz. güçlü olmaya devam edin. sizi ve çocuklarınızı sevgiyle öpüyorum.
Bu yorumu    
22
CILGINÖĞRETMEN , Kadın , 38 , İstanbul - 29.03.2008 08:58
Bir annenin acı çekebileceği tek durum, çocuklarına gelebilecek zarar ve hastalıklardır. Her şekilde onlar bizim evlatlarımız ve daima yanlarında olmalıyız,siz de bunu yapıyorsunuz. Ne mutlu ki, bilinçli bir annesiniz.
Bu yorumu    
39
tiredharmonie , Kadın , 33 , İstanbul - 29.03.2008 01:24
Sevgili cancan,oğlun henüz 1,5 yaşındaymış,sorununun ne olduğunu bilmiyorum ama pek çok itirafçının dediği gibi Allahtan ümit kesilmez.benim oğlum 17 aylıkken yürüdü,2,5 yaşında konuşmaya başladı.8 yaşındayken Asperger Sendromu teşhisi koyuldu,hayatımız tamamen o ve onun takıntıları,istekleri,öfke nöbetleri arasında çalkalanıp duruyor.insanlara çocuğun durumu nu anlatmak bazen sinirlerimi bozuyor,ağırıma gidiyor.(daha fazlasını yazamayacağım,çünkü insanların anlayışsızlıkları çok sinir bozucu) sizinkiler için diyebileceğim ise abisinin ilerideki tutumu tamamen sizin elinizde.onları asla birbirlerinden ayırmayın,ihmal etmeyin,ufaklığı abisinden de toplumdan da kaçırmayın.oğlunuzun durumu tam olarak nedir bilmiyorum ama özel çocukların kardeşleri onların durumunu anne babalarından çok daha fazla benimsiyorlar,siz onları birbirinden ayırmazsanız kardeşi abisine ağır gelmeyecektir.ve son olarak eğer psikolojik olarak destek ihtiyacı hissederseniz bana mesaj atabilirsiniz.
Bu yorumu    
130
peruyanıyor , Kadın , 28 , İstanbul - 29.03.2008 00:54
Aslında bizler de mutluymuşuz da sizin bu itirafınızı okumamız gerekiyormuş bunu anlamamız için.Günlük sıkıntıların ne kadar boş ve değersiz olduğunu ;ne kadar aptalca şeylere üzülüp kafa yorduğumuzu hatırlattınız.Umarım,hayat mutlu yüzünü size de oğlunuza da gösterir.
Bu yorumu    
42
ruger , Erkek , 47 , İstanbul - 29.03.2008 00:45
Biz ne dersek diyelim,ateş düştüğü yeri yakar.En iyi tedavi, ona normal bir çocukmuş gibi davranmak ve onunla daha çok vakit geçirip sevgi terapisi uygulamaktır.
Bu yorumu    
50
miata , Erkek , 31 , Kocaeli - 29.03.2008 00:39
Allah kimseye taşıyamayacağı yükü yüklemez ve bu sınavın ödülü burada veya ahirette verilecektir. İnancınızı kaybetmeyin, ödülünüzü mutlaka alacaksınız.