itiraf.com - hayat okulu : Mutluymuşum meğer

06 Eylül 2008 Cumartesi

Rumuz	:

Parola	:

897

cancan, Kadın, 29, İstanbul

Mutluymuşum meğer

5 ay 10 gün önce gönderdi

2 oğlum var. Biri 5, diğeri 1,5 yaşında. Küçük oğlum sebebini kesin olarak bilmediğimiz bir sebepten sorunlu doğdu. Biz bu durumu oğlumuz 4-5 aylıkken anlamaya başladık ama hala kabullenemedik. Acı çekiyorum, her an, her şey acıtıyor canımı. Ben onun abisiyle oynadığını, koştuğunu hayal etmiştim hep; hala yürüyemiyor ve konuşamıyor. Birçok şeyi anlamıyor. Haftanın 2, bazen 3 günü terapilerde geçiyor destek için. Hissettiğim müthiş bir hayal kırıklığı ve gelecek korkusu. Oğlumun yardımsız hayatını şekilendiremeyeceğinden çok korkuyorum. Ben ve babasından sonra ne olacak? Abisine hayat boyu bu yük çok ağır gelecek. Kötü, berbat bir şaka ya da kabus sanki bu... Benim hayatım değil sanki. Elimden bir şey gelmiyor, korkuyorum terapilerin işe yaramamasından. Ve hep aklımda "Acaba benim bir kusurumdan mı kaynaklandı?" sorusu var. İçim içimi yiyor, kendimi yatıştıramıyorum hiç. Eskiden sıkılmalarım ne boşmuş diyorum, keşke kıymet bilseydim. Şimdi en mutlu an bile yarım yamalak. Hep boğazımda bir yumru... Geceleri rüyamda bebeğimin konuştuğunu, yürüdüğünü görüyorum; uyanmak kabus oluyor. Kaçamadığım gerçekler yüzümde patlıyor. Acı neymiş öğrendim hayat, bana mutluluğu da öğret. Canım çok yanıyor.