06 Temmuz 2008 Pazar
Rumuz : 
Parola : 

279
başrolbenim, Kadın, 22, İzmir
Otorite kaygısı
1 ay 21 gün önce gönderdi

"Ben Irak'ta yaşamaya karar verdim." desem, "İyi düşündün mü? Kararlıysan, gidelim de aşı falan yaptıralım sana hastalık kapma oralarda." derler. Üç gün yemek yemesem, "Gerçekten acıkınca yiyeceksin biliyorum, bir şeyleri protesto etmeye çalışıyorsan gel adam gibi konuş da hallet." derler. "Yarın evlenmeye karar verdim." desem, "Hangi evlendirme salonunda? Kerata niye sürpriz yapıyorsun, iki ayağımızı bir pabuca sokuyorsun?" derler. Sırf itiraz etmeleri için "Okulu bırakmaya karar verdim." dedim; "Bunun sorumluluğunu iyi düşündün mü? Gelecek planların neler ki?" dediler. Şu an bu itirafı okuyanlar arasında böyle bir aile isteyen sayısız insan olduğunu biliyorum ama inanın fazlası da insanın sinirlerini bozuyor! Beş yaşımdan beri yaptığım/yapacağım her şeye ben karar verdim, inanın çok yorucu, biraz boyun eğip önüme verilen işi yapmak istiyorum artık!
 (12)

Bu yorumu    
0
kadrosuz , Erkek , 27 , Diyarbakır - 15.05.2008 18:42
Demokratik aile tipi/düzenine sertçe bir yaklaşım var itirafta. Oysa ülkemizde mükemmeliyetçi aile tipi varlığının yüksekliği yadsınamayacak kadar çoktur. Baskıcı, otoriter, yönlendirici ebeveynelerin çocuklarını istedikleri çizgide yetiştirdiği, karar verme yetkisinden uzak tuttuğu ve dıştan denetimli birey yarattıklarını biliyoruz. Genel olarak itirafçının içinde bulunduğu durumu elde edebilmek için her şeylerini ortaya koyacak kişiler var bu toplumda. Toplum içinde çok az ailenin çocukları için mevcut hale getirdiği bu ayrıcalık yorucu olmamalı, aksine etrafa bakarak şükretmek için yegane sepeblerden biri olarak algılanmalıdır.
Bu yorumu    
9
jigger , Kadın , 34 , İstanbul - 15.05.2008 14:42
Sana rahatlık batıyor.Dünyada en vazgeçilmez değerlerden biri de özgürlüktür.Fikri hür,vicdanı hür nesil yetiştirmek ne kadar güzel bir şeydir.Oysa tabiri caizse ben bu dünyaya bir saksı çiçeği olarak geldim öyle de göçüp gideceğim.İstersen itiraflarımı oku ve haline şükret.
Bu yorumu    
3
marconi , Kadın , 42 , İstanbul - 15.05.2008 10:42
Sevgili başrolbenim, gelin bize... Ben ne zaman "nefes" alıp vermeniz gerektiğini bile söylerim size, emin olun... Ben böyleyken, eşim tam da sizin ebeveynleriniz gibi... Tek farkla, ona danıştığınız bir şeyde onun dediğini yapacaksınız, yapmayacaksanız danışmayacaksınız... Kendi kararlarınız neticesindeki hatalarınızı kabul eder, danışmış olduğunuz konuda kendi kararınızı uygularsanız, hatalarınızı kesinlikle kabul etmez... Bense, herşeyi dikte eder, sıfır hata payı bırakırım... Kısacası, her ebeveyn "cinstir"... Evlatlara yaranması da zordur...
Bu yorumu    
11
keklikEFEM , Kadın , 33 , İzmir - 15.05.2008 09:28
Hadi aileleri değişelim diyeceğim ama ; cehennemde yaşamana da kıyamam valla.. hayatta tek ailemizi seçemiyoruz , seçme şansımız olsaydı kaç kişi şu andaki ailesini seçer bilmiyorum ama ben seçmezdim..
Bu yorumu    
2
IMBACK! , Kadın , 36 , İzmir - 15.05.2008 08:48
Evlendiğin zaman yetkiyi sen (patron) alır, sorumluluğu eşine ( müdür) devredersin, olur biter. Hele ki doğru kararlar alabilen biriyle evlenirsen değme keyfine :)
Bu yorumu    
15
jny , Erkek , 23 , Bursa - 15.05.2008 03:40
Ah be canım, ben tam da seninki gibi bir ailem olmasını o kadar çok isterdim ki... 1 yıl öncesine kadar sürekli herşeyi önüme hazır olarak koydular ve boyun eğip söyleneni harfiyen yapmamı beklediler. Benim kendi kararım gibi gözüken şeyler bile onların bana sundukları seçeneklerin arasından önceden seçilmişti, ne zaman onlara göre aykırı birşey yapmaya kalkışsam şiddetle karşı çıkıyorlardı. Sonunda ne oldu? İsyan ettim... Aylarca kavga çıkardım, kendimi odama kiltledim, sabaha kadar eve gelmedim, sömestr tatilinin bitmesine daha 1 hafta varken otobüse atlayıp Eskişehir'e döndüm, vesaire... Sonunda savaştan galip çıktım ama böyle bir savaşa girebilmek için 21 yaşıma kadar beklemem gerekti. Şimdi önümde kaybolmuş uzun yıllar var ve açığı kapatmak için k.çımı yırtıyorum. Ailesi seninkiler gibi olan arkadaşlarıma bakıyorum, atı alan Üsküdar'ı geçmiş. Bense yıllarca ailemin engellemelerinden kurtulmaya harcamışım zamanımı ve enerjimi... Ailemi çok seviyorum, ergenlik çağıma girdiğimden beri beni yönlendirdikleri için de minnettarım ama 13-14 yaşımdan itibaren beni özgür bırakıp ne yaparsam yapayım arkamda durmalıydılar. Beni engellemeleri hiç birşeyi değiştirmedi, ben eninde sonunda onların bana "yapma" dedikleri şeyleri yaptım ve kimisinden ağzım yanıp doğrusunu öğrendim, kimisi de bana göre zaten doğru olan şeylerdi ve hala da bu doğrularımdan zarar görmedim... Ama onlar beni engellediği için çok büyük zaman kaybettim. Herneyse uzatmayalım; bir seçim yapmam istenseydi kısa bir süre düşünüp emin olduktan sonra 5 yaşımdan beri özgür bırakılmayı seçerdim... Gerçi bu durum sanırım biraz da kişinin karakteriyle alakalı. Benim için hayatta en önemli şey özgürlüktür, ama başkası için aynı özgürlük en önemli şeyler listesinde daha alt sıralarda gelir... Sanırım olay herşeyi çocuğun karakterine göre ayarlamakta bitiyor.
Bu yorumu    
13
emelim100 , Kadın , 33 , Yurtdışı - 15.05.2008 02:16
Herşeyin azı karar, çoğu zarar. Özgüven sahibi olması için elbette kendilerine uygun sorumluluklar verilmeli, sosyal hayatları geliştirilmeli, güvendiğini hissettirmeli, kararlarını desteklemeli ve hatalarının ardında durmaları, hatta yaşayıp görmeleri sağlanmalı. Ama yine de aile olarak bizim onlara, onların bize karşı sorumlulukları olduğu da öğretilmeli. Vurdumduymazlıkla özgürlüğü, ilgisizlikle güveni karıştırılmamalı. Çocuğuma güvenirim de, dışardaki insanlara asla..Belki değişir onlar büyüdükçe düşüncelerim, henüz 14 yaşında iki küçük bireyler, ya da büyükler de bana mı küçük geliyorlar:)
Bu yorumu    
39
ruger , Erkek , 47 , İstanbul - 15.05.2008 01:31
Çocuklara herşeyi azar azar ve hakettiğinde vereceksin.Bunun içine sevgide dahildir.Bir anda vereceğin her şey onu doyumsuz yapar.19-20 Yaşlarında çocukların bağdat caddesinde anahtarına yaptıkları yarışları hepimiz biliyoruz.Haketmedikleri şeyi böyle sorumsuzca dağıtabiliyorlar.Çocukların küçük yaşta çok serbest bırakılmalarına karşıyım.Kıymet,kıymet bilene verilmeli.
Bu yorumu    
6
empatici , Kadın , 32 , Zonguldak - 15.05.2008 00:51
Kendi göbeğimi kendim kesmekden hem çok yorgunum hem de çok gururluyum. Hayatta en güveneceğiniz de, en doğru kararlara yönlendirecek kişi de yine kendinizsinizdir. Yanlış da yapsak, hatalı da olabileceğini bilsek bir başkasının yardımıyla olan iş asla tam ve bize ait olmaz. Her zaman hatalarımın da doğrularımın da tek başıma arkasındayım.
Bu yorumu    
27
buhaksızlık , Kadın , 26 , İzmir - 15.05.2008 00:46
Bisiklete binmeyi öğrenirken ne oluyorsa öyle oldu benim hayatım. Önce destekle ve arkadaki küçük tekerleklerle sürdüm, sonra tekerlekler çıktı, sonra bir baktım kimse tutmadan sürebiliyorum. Herkes kendi kararlarını verecek olgunlukta olmalı ama aşamalı bir geçiş lazım. Anne babalar bu dengeyi ayarlayabilmeli. İnşallah zamanı gelince çocuklarım için doğru taktiği uygulayabilirim...
Bu yorumu    
0
 <