itiraf.com - hayat okulu : İnsanlığımdan utandım

14 Ekim 2008 Salı

Rumuz	:

Parola	:

622

cananadolu, Erkek, 25, İstanbul

İnsanlığımdan utandım

4 ay 10 gün önce gönderdi

Bugün, 30'lu yaşlarının ortasındaki bir çiftin, -üstelik kadın evde oturduğu hâlde- çocuklarına bakıcılık yapacak kadınla yaptıkları iş görüşmesine şahit oldum. Bakıcı kadından öyle şeyler istediler ki anlatamam. Ayda 1 (bir) gün izinden tutun da, yılbaşında 3 (üç) günlük senelik izne kadar her ayrıntıyı konuştular. Kadıncağız sanırım mecburiyetten olsa gerek, her dediklerine "Tamam, evet" dedi. Ben inanılmaz bir suratla, "Ben bu aileden değilim. Sadece kendilerini tanıyorum. Rastgele bu ortamda bulunuyorum" dercesine sadece yere baktım! Utandım. İnsanlığımdan utandım, bu aileyi tanıyor olmamdan utandım, yaşadığım çağdan, insani olmayan ilişkiler bütününden utandım. Köyde doğup büyüyen ve köylülüğünü unutmayan, sıradan bir insan olan ben mi sorunluyum, yoksa bu yaşantıları böyle sürdürenler mi sorunlu? Eskiden, "Allah'ım bana da çok para ver. Ben herkese yardım edeyim" derdim. Şimdi düşünüyorum; "Acaba benim de çok param olursa, ben de kendime köle arayan bir zihniyete sahip mi olurum? Ben de insan onurunu paramla satın almaya mı çalışırım?" diye.