itiraf.com - hayat okulu : Affet anne

07 Ekim 2008 Salı

Rumuz	:

Parola	:

237

safdiilsafi, Kadın, 27, Sakarya

Affet anne

3 ay 5 gün önce gönderdi

Sevgili anneciğim bir epilepsi hastası. Bir gün, ben çocukken ve annemle birlikte yolda yürürken, annem nöbet geçirmişti. Bense o an ki aklımla, onu orada bırakıp eve dönmek istemiştim. Şimdi her aklıma geldiğinde çok utanıyorum. Ne olur affet beni anneciğim.

(5)

Bu yorumu

alçakgabari , Erkek , 58 , Ankara - 04.07.2008 12:36

Çocuklukta kendi yakınlarından, onların hastalıklarından, özürlerinden utanma duygusu yaygın ve bir ölçüde tabiidir. Bunun için suçluluk duygusu taşımaya gerek yok. Adı üzerinde: Çocukluk. Büyüme ve olgunlaşma dediğimiz süreç bunun için var zaten. Geçmişi geçmişte bir anı olarak bırakın, şu ana ve geleceğe bakın.

Bu yorumu

-11

idros , Erkek , 32 , İstanbul - 04.07.2008 12:27

Baba oğluna bağ bağışlamış, oğul babaya bir salkım üzüm vermemiş, derler...

Bu yorumu

marconi , Kadın , 42 , İstanbul - 04.07.2008 10:36

O anki duygunuz annenizi bırakmak isteği değil, kendinizi en "güvenli" yere "saklama" duygusudur... Bunda utanılacak bir şey yok ki, sizin o anki çaresizliğiniz ve o minick yüreğinizdeki korku... Benim de şu an içimi ezdi... Kendinizi affedin, siz bir çocuktunuz ve çok korkmuştunuz. Haydi.

Bu yorumu

tiredharmonie , Kadın , 33 , İstanbul - 04.07.2008 00:55

Çocukluk zamanında olur böyle şeyler.Hem anneler affederler merak etmeyin.Ama en zoru heralde vicdanen kendinizi affetmeniz.Allah tez zamanda sizi vicdan azabından kurtarsın.