itiraf.com - hayat okulu : Organ nakli

11 Şubat 2012 Cumartesi

Rumuz	:

Parola	:

439

puhse, Kadın, 30, Ordu

Organ nakli

3 yıl 4 ay 28 gün önce gönderdi

Hastalığım bu hızla kötüye gitmeye devam ederse, bir kaç yıl içinde ben de organ nakli için bekleyen binlerce insandan biri olacağım. Bu durumu kabullendim ve üzülmüyorum. Üzülsem mi sevinsem mi bilemediğim tek şey;daha organ nakli gerekmeden çevremdeki o güzel insanların şimdiden dokularımızın uyup uymadığına baktırmak istemeleri.Sizleri seviyorum, aynı kan bağını taşımadığım sevgili ailem! Hiçbir hastalık sevilmemekten kötü olamazmış, bunu öğrettiniz bana.

(9)

Bu yorumu

hhan , Erkek , 39 , İzmir - 30.09.2008 14:00

Sen böyle olumlu düşünmeye ve olumlu yaşamaya devam ettikçe organ nakline falan gerek kalmayacak merak etme sevgili dostum.

Bu yorumu

unutkansarışın , Kadın , 36 , İstanbul - 30.09.2008 01:49

Organ naklinin önemi, insanlığın önemi, metanet denen şeyi, aynı kanı taşımayan fedakar aile bireyleri (- ki sırf bu son kelimeden bile eminim çok başka itiraflar da çıkacaktır)..vs her satırıyla, herşeyi içinde barındıran son zamanlarda okuduğum en güzel itiraf ve bence editörümüz bu itirafı sayfanın en başına koymalıydı....puhse, geçmiş olsun canım.

Bu yorumu

cananadolu , Erkek , 25 , İstanbul - 30.09.2008 01:08

Geçmiş olsun sevigli puhse. Çok ciddi bir konuya dikkat çekmişsin. Organ nakli konusu çok ciddi bir durum. Herkes aynı sağduyu ile yaklaşmalı. Bir organ bağışı bir hayat kurtarıyor. Lütfen, bu konuya duyarlı olalım. Organ bağışlamak hayat kurtarmaktır. Hepimi elimizde imkan varken bir hayat kurtarabiliriz!

Bu yorumu

en.güzel.hikayem , Erkek , 32 , Yurtdışı - 30.09.2008 00:54

Bu konuyla ilgili güzel bir hikaye: Sizinle paylaşmak istedim. "puhse" kardeşime acil şifalar ve herkese hayırlı bayramlar: --BAKIŞ AÇISI-- Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek hayat şansı beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük çocuk aynı hastalıktan mucizevi şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden bağışıklık oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki çocuğa anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve “Eğer kurtulacaksa veririm kanımı.” dedi. Kan nakli olurken ablasının gözlerinin içine bakıyor ve gülümsüyordu. Ablasının yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı; ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu. Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu: “Hemen mi öleceğim?!” Küçük çocuk, doktoru yanlış anlamış, ablasına vücudundaki bütün kanı verip öleceğini sanmıştı. [Alıntıdır]

Bu yorumu

tiredharmonie , Kadın , 33 , İstanbul - 30.09.2008 00:52

Böyle zamanlar gerçekten insanlar için bir sınav oluyor.Oğlum yüzünden bikaç kez hastanelere düştük,kendi babası bir kez bile aramazken kısa süredir tanıdığım insanlardan öyle destek gördüm ki.Hiçbir şey "bak harmonie telefonum 24 saat açık,olur da ilaç lazım olur,para lazım olur,kan lazım olur,ağlamak için omuz lazım olur hiç çekinmeden arayabilirsin" sözünü duymak,birilerinin bunu gerçekten içinden gelerek söylediğini bilmek kadar güvende hissettirmiyormuş insana.

Bu yorumu

birben33 , Kadın , 40 , Aydın - 30.09.2008 00:31

Hayatta herşey insanlar için..sevgiyle her kötülüğün üstesinden geliniyor.Allah şifalar versin.

Bu yorumu

jny , Erkek , 23 , Bursa - 30.09.2008 00:29

Son cümlenin altına ben de imzamı atarım. İnsan ne kadar seveninin olduğunu en zor zamanlarında çok iyi anlıyor... Ve dikkat edilirse o sevenler de hep iyi günlerde elinden tuttuğunuz, her ihtiyacına koştuğunuz insanlar oluyor. Şahsen ben, birisine herhangi bir iyilik yapmak için en ufak bir fırsatım varsa bile değerlendiririm. Benim için pek bir şey değişmez belki, ama karşımdaki insan için çok şey değişir... Ne yazık ki ailem şu anda ekonomik bir krizde, ama ben bundan neredeyse hiç etkilenmedim. Zamanında o kadar çok insanı o kadar mutlu etmişim ki, şimdi cep telefonum bozulsa taaa İstanbul'dan kargoyla telefon geliyor. Bayramlık kıyafet alayım diyorum, ev arkadaşım durup dururken gömlek hediye ediyor. Dışarı çıkıyorum, hiç bir arkadaşım elimi cebime attırmıyor. Tam en parasız kaldığım bir anda bir arkadaşım sigaramı alıyor, bir arkadaşım yemeğimi ısmarlıyor, bir arkadaşım arabaya benzin alıyor. Ha şu kötü(?) günlerde, yıllardır koynumda beslediğim yılanları da görmüş oldum. Ama onlar şimdi konumuz değil tabi. Çok şükür "Vefalı" denen insanlardan etrafımda fazlasıyla var...