itiraf.com - hayat okulu : Basamak basamak

25 Mayıs 2012 Cuma

Rumuz	:

Parola	:

jny, Erkek, 23, İzmir

Basamak basamak

3 yıl 5 ay 14 gün önce gönderdi

Eskiden, ben ne dersem diyeyim babamın istediği olurdu. Bugün; aramızdaki ufak bir inatlaşmanın ardından "Nasıl olsa ben ne dersem diyeyim, kendi istediğini yapacaksın" dedi ve hayatında ilk kez, bana karşı hiç direnmeden pes etti. Bir zamanlar bana karşı en büyük silahı olan duygu sömürüsüne karşı artık tamamen bağışıklık kazandım ve o da bunun farkında, gel gelelim ben bu duruma pek sevinemiyorum çünkü daha işim bitmedi. Operasyonun sonraki basamağı kayıp yıllarımı telafi etmektir babacığım, sana şimdiden Allah sabır versin...

(8)

Bu yorumu

-8

jny , Erkek , 23 , İzmir - 27.12.2008 16:25

(Alttakinin devamı, 3. bölüm) Benim kendisi gibi olmamı istiyordu, bense daha iyisi olmak için neler yapılması gerektiğini söyleyip duruyordum. Sonunda kendisi gibi olmanın sonucunu gördü; o dürüst, çalışkan, kurallara bağlı insan şu anda hayatının en büyük ekonomik sıkıntısıyla boğuşuyor. Neredeyse tüm arkadaşları ona sırtını döndü; eskiden Bursa'nın en güçlü mafya babaları bile o adamın karşısında saygıyla eğilirken, şimdi etrafında çok az insan kaldı. Anneme "Belki de oğlumuzun dediği doğrudur" diyormuş, gün gelecek "Lanet olsun, keşke en başından beri oğlumu dinleseydim" diyecek. Şimdi o neredeyse bir bebek gibi ağlayıp sızlanacak durumdayken, ben hiç kendi derdim yokmuş gibi ona sarılıp teselli ediyorum. Onun iş yaptığı sektörden insanlarla farklı mekanlarda tanışıp, onun işlerini kurtarmak için çabalıyorum. Bir yandan da, onun mahvettiği başka bir hayatı nasıl kurtarabileceğimi düşünüyorum. Benim hâlâ çocuk olduğumu düşünürken, asıl çocukluğu kendi yaptı. Bense 23 yaşımda baba rolündeyim; oğlum rolündeki insan bana çocuk muamelesi yapmasaydı işim daha kolay olacaktı da, neyse...

Bu yorumu

jny , Erkek , 23 , İzmir - 27.12.2008 16:25

(Alttakinin devamı) Öte yandan; babam beni hiç bir zaman dövmedi, duygusal anlamda da hep yanımda oldu. Gösterdiği şevkatin, yaptığı fedakarlıkların pozitif etkisini asla inkar edemem; ki bunlar zaten onun bir baba olarak göreviydi, ben görevini yapan bir insana teşekkür etmem. Babamın bana engel olmak için kullandığı silah, dayaktan daha beterdi. Sizi döven bir insana bir süre sonra tüm gücünüzle karşı koyarsınız, size verilen zararı gönül rahatlığıyla o kişinin yüzüne vurabilir ve yeterince güçlendiğinizde acımasızca saldırabilirsiniz. Buna sonuna kadar hakkınız vardır. Ama size duygu sömürüsü yapan bir insana karşı o hakkı kendinizde göremezsiniz, "Bak bana neler yaptın!" diye yüzüne haykırmaya vicdanınız el vermez... Kaybolan özgüveninizin, boşa geçen zamanınızın sadece siz farkındasınızdır, bunlara sebep olan kişiye bir anda hepsini anlatmak yürek ister. Yine de sanmayın ki babamla aramız limoni, ben her şeye rağmen onun yanındayım.

Bu yorumu

-6

jny , Erkek , 23 , İzmir - 27.12.2008 16:24

Bana yorum yapma yetkisi tanındıysa, kendi itirafıma da yaparım... Babamla aramızdaki inatlaşmalarda; o sadece benimle ilgili endişelerini dindirmeye çalışırken, ben kendi hayatımı kurtarmaya çalışıyordum. Babamın bana zorla yaptırdığı şeylerin sonunun kötü olduğunu biliyordum, o yüzden yapmak istemiyordum. Ama yapmak zorunda bırakıldım; sonuçta benim hayatım zarar gördü, babamın hayatında değişen bir şey olmadı. Ben haklı çıktım ama, hayatım mahvolduktan sonra "Ben demiştim." demenin kime ne faydası var? 21 yaşıma kadar bu böyle devam etti, sonunda gördüm ki o güne kadar yıkıp geçtiğim çoğu engelin asıl kaynağı babammış. Ben de bu durumun önüne geçmek için, babamla garip bir savaşa girdim. 2 yıl sürdü, itirafı yazdığım gün bitti. Şu an hayatımın en berbat günlerini yaşıyorum, çünkü ben babamla savaşırken kendi hayatımı ihmal ettim ve şimdi tüm bu ihmallerle yüzleşme zamanı. Zarar çok büyük, telafisi imkansız. Sadece zor olsa neyse de, imkansızı başarmak maalesef biraz zaman alıyor. Şu an bitmesi neredeyse imkansız bir okulum var, okul dışında da hiç bir alanda kendimi geliştiremedim. Ne zaman ben okulumdan farklı bir alana yönelsem, babam beni zorla okula yöneltti ve sonuçta ben hiç bir yere varamadım; bunca zamandır tek yaptığım şey, yolda zigzaglar çizmek oldu. Mezun olup hayata atılmam gereken bir zamanda, ben neredeyse her şeyin en başındayım. Koskoca 4 yıl bir hiç uğruna yaşandı, verilen onca emek olduğu gibi çöpe gitti.

Bu yorumu

marconi , Kadın , 42 , İstanbul - 27.12.2008 12:00

"Ne dersem diyeyim, sen bildiğini okuyorsun..." lafını ilk duyduğumda, valizim çoktan hazırdı ve 17 yaşımdaydım... Bakıyorum hala daha "okumam" bitmemiş... Ama, bunlar bir öfke sonucu değil, verilmiş bir kararın uygulaması olmalı her zaman... Geçmişe bakıldığında, bildiğinizi okurken "kalp kırmamışsanız", sonuçta yaptığınız her ne olursa olsun, arkasında durabiliyorsanız ve başarılı olmuşsanız, kimsenin de size bildiğinizi okuduğunuz için sitem edeceği imkanı olmuyor... Kayıp yılların adisyonunu kimseye çıkarmamalısınız... Hesap sizin hesabınız ve yaşadıklarınız sizin yıllarınız... Her ne sebeple olursa olsun, istediğiniz gibi yaşayamamış olmanız, neticede sizin "okurken" bildiğinize güvenmemeniz nedeniyledir... Kısıtlandığınız için değil...

Bu yorumu

yourredangel , Kadın , 26 , İstanbul - 27.12.2008 11:15

onu kaybettiğinde bütün bunlar boğazında bi düğüm olarak kalıcak... naparsan yap kalbini sakın kırma...

Bu yorumu

ciftkasarlıtost , Erkek , 26 , Ankara - 27.12.2008 10:40

Bu yaştaki bir insan babasıyla neden polemiğe girer hiç anlamıyorum. Tamam yaklaşımları farklı, tepkileri fazla ama sizin için herşeyi feda etmiş ve edebilecek bir adam var karşınızda. Yanındakinin değerini pek anlamıyor insan bazen. Alın bakalım intikamınızı.

Bu yorumu

Site_Kapıcısı , Erkek , 26 , Kayseri - 27.12.2008 02:23

inşallah senin bebelerinde aynısını sana yapar..;)

Bu yorumu

pijamalıkedi , Kadın , 21 , İzmir - 27.12.2008 01:32

Aynı sorunları yaşamış biri olarak benim tek farkım; direnip tepkimi ve kişiliğimi çok önceden ortaya koyabilmemdi. Eskiden de kim ne derse desin benim istediğim olurdu; şimdi ise kimse bir şey demiyor artık, çünkü ne derlerse desinler yine kendi istediğimi yapacağımı biliyorlar. Bir ebeveyn; çocuğunu ne kadar erken tanır, onun ayrı bir kişiliğe sahip olduğunun farkına varır ve onu olduğu gibi kabul ederse; çocuk da o kadar erken olgunlaşır. Aksi takdirde; yaşayamadıklarının, kaybettiği zamanın, geç kaldığı hayatın bedelini öder kendisi de, çevresindekiler de; işte aynen böyle...

itiraf.com'da nasıl yorumcu üye olunur?