Yıkılmadım ayaktayım
2 yıl 7 ay 1 gün önce gönderdi
Aldığım kararları daima destekleyen ailemden, ilk kez üniversiteyi başka bir şehirde okumak için ayrılmıştım. 3. sınıftayken evlenme kararıma da istemedikleri halde saygı duymuşlardı ama, "Madem çok istiyorsun okul bitince..." demişlerdi. Okul bitti, evlendim ve iş hayatına atıldım. Lise mezunu olan ve deli gibi aşık olduğum kocamla, zamanla aramıza uçurum girmeye başladı. Ondan daha başarılı olmamı kaldıramadı, halbuki o da çok akıllı biriydi. Ben kendimi geliştirirken o da geliştirebilirdi ama yapmadı. Ben geliştirdikçe kendimi, o çok sevdiği rakısına sarıldı hep. Tartışmalar, hırpalanmalar hayatımızın merkezi olmuştu. Onu çok sevdiğim için bırakamıyordum bir türlü. Ta ki canım kızım 5 yaşındayken, o çok sevdiği babasından uzaklaşmaya ve korkmaya başlayınca, verdiğim kesin kararla boşandık. Ailem yine destekledi kararımı. Israr etmelerine rağmen yanlarına geri dönmedim, "Kızıma ben bakacağım." dedim, yine saygıyla desteklediler kararımı. 3 yıl, tam 3 yıl, çok mücadeleler verdim, aç kaldım, kızımı aç bırakmadım, tek başımayken ağladım ama kimselere ağlanmadım ve tüm zorlukların üstesinden geldim. Aslında tek başıma değildim, kızımın ve ailemin manevi destekleriyle güçlendim, güçlendim. Tüm bu zor zamanlarımda, pes etmedim, başaracağım dedim ve başardım. Şu an iki işim var ve ikisini de çok severek yapıyorum. Bunu niye sizinle paylaştığıma gelince; hayat zor, hem de çok zor, ama istedikten sonra, yürekten inandıktan sonra başarılmayacak hiçbir şey yok. Lütfen kendinizi sevin ve kendinize güvenin.