itiraf.com - hayat okulu : Mezar taşı

26 Mayıs 2012 Cumartesi

Rumuz	:

Parola	:

564

ariaturka, Erkek, 29, Konya

Mezar taşı

1 yıl 9 ay 13 gün önce gönderdi

Üzgündü geldiğinde, herhangi bir şeye üzülmüştür diye düşünüp ciddiye almadım. Durgundu her zamankinden, oruçtandır diye düşündüm. Oturduk biraz, sohbet ettik. Aniden gitmek istediğini söyleyip kalktı. İftara henüz iki saat olduğunu söyledim, biraz daha kalmasını istedim ama dinlemedi. Şüphelendim, nereye gittiğini merak ettim ve bir süre takip ettim. Yol üstündeki mezarlığa girdiğini görünce anladım babasına gittiğini. Takvime baktım telefonumdan, bugün ayın onbeşiydi, yani babasını kaybettiği günün birinci yıldönümü. Ardından ben de girdim mezarlığa, yanında olduğumu görmesi için, acısını paylaştığımı bilmesini istediğim için. Elleri çamur içindeydi gördüğümde. Belli ki babasının mezarı başına diktiği fidanların diplerini temizlemiş, çiçekleri sulamış ve aniden, oyalanmaya ve beklemeye tahammülü tükendiği anda, içindeki o özlem ateşinin sıcaklığıyla öylesine sıkı sıkıya sarılmış ki babasının mezar taşına, sadece ben değil, bütün insanlık bir araya gelsek paylaşamazdık acısını canım dostumun. Ona yaklaştığımda gördüğüm bu manzarayı, ömrüm kafi gelene kadar unutmayacağım.

(2)

Bu yorumu

alçakgabari , Erkek , 60 , Ankara - 21.08.2010 16:43

Acılar tazeyken böyle oluyor, zamanla da külleniyor işte. Geçenlerde Karşıyaka Mezarlığı'na gittim. Mezarlığın ucu bucağı kayboldu artık, arabasız dolaşmak çok zor. Bütün mezarlar da hep aynı tip yapılmış. Birbirine benzerler arasında çok iyi bildiğinizi düşündüğünüz bir yakınınızın mezarını bulmakta giderek zorlanıyorsunuz. O nedenle ada ve parsel numaraları hep yanımdadır. Sıkışırsam bazı noktalardaki elektronik kayıt sistemlerine başvururum. Vaktim de vardı, 30 yıl önce ölmüş yengemi ziyaret edeyim dedim. Onun bulunduğu yörede ağaçlar büyümüş, ortalık ıpıssız. Ben mezarı bulmuş, birlikte yaşanılmış eski güzel zamanların anısına dalıp gitmişken bir çocuk sesiyle irkildim, " su dökeyim mi amca? " diyordu bir ufaklık. Belli ki ufak olduğu için büyükler tarafından taze acıların üstüne her gün su dökülen yeni mezarların bulunduğu yerlere pek sokulmuyordu ( O işin de mafyavari örgütlenmeleri vardır ). Dök bakalım dedim, sonra da sohbete başladık. Biliyormusun amca dedi buraya kimsesizler mezarlığı diyorlar. Nerden çıktı bu dedim. Çünkü ziyarete gelen pek olmuyor dedi. Doğruydu. Eski ziyaretçilerin bir kısmı da aynı mezarlığın başka bölümlerinde yatıyordu, ona söylemedim. Ölüm tarihinde çocuk olanlar büyümüş, evlenmiş, çoluk çocuk sahibi olmuş, bir kısmı hayat mücadelesinde başka diyarlarda yaşamaya başlamıştı. Bir yerlerde bir sızıyla yaşamak insanın kaderinde var ama hayat acılara saplanıp kalmamanızı sağlıyor yine de bir şekilde .

Bu yorumu

dilişeyda , Kadın , 52 , Ankara - 21.08.2010 04:54

Babamı kaybettiğimde 11 yaşındaydım. O dönemlerde acı çektim elbette ama aradan zaman geçtikçe özlem duygusu öyle bir büyüdü ki içimde, ilk günkü yokluğunun acısını aratmadı. Şimdilerde ne zaman babasını ya da annesini kaybetmiş bir çocuk görsem aynı özlem duygusuyla kavrulacağını bildiğimden ölen için değil geride kalan için üzülürüm. Bilirim ki, ölüm giden için değil geride kalan için zordur.

itiraf.com'da nasıl yorumcu üye olunur?