26 Mayıs 2012 Cumartesi
|
|
|
|
Hangimiz hasta
7 ay 1 gün önce gönderdi
Çevreyolunda sakin sakin ilerliyorum, yol kalabalık ama akıcı. Derken kulağıma siren sesleri geliyor ve dikiz aynasına bakınca arkamda yanıp sönen mavi ışıkları farkediyorum. Herkes gibi orta şeride yanaşıp bekliyorum, ama kimi şöförler de yeni düzenlemeyle artık orta şeridin boşaltılması gerektiğini bildiklerinden; onlar da sola kaçmaya çalışınca ortalık karışıyor. Öyle bir an geliyor ki; önümde giden kamyon, hemen solumdaki ambulansın görüş alanını kapatarak sağ şeridin boş olduğunu görmesini engelliyor. Ambulansa işaret ediyorum, yavaşlayıp önüme geçmesini bekliyorum, nafile. Ben de ambulansa "Peşimden gel" manasında bir hareket yapıp, dalıyorum sağ şeride. Ambulansçı nihayet niyetimi anlıyor ve takip ediyor beni. Sağ şerit tıkanınca orta şeritteki arabaların arasından kendime yol buluyorum, orayı açık tutarak ambulansın da arkamdan gelmesini sağlıyorum. Bir an ambulansın hangi hastaneye gidiyor olabileceğini düşünüyorum, ileride bir tek tıp fakültesi var. Ben de basıyorum gaza... Trafiğin içinden ambulansa yol göstere göstere, nihayet çevreyolundan çıkıp daha tenha olan caddelere giriyoruz. Bu sefer de kavşaklarda tehlikeler var, yol nasıl olsa boş diye herkes bakmadan çıkıveriyor ana caddeye. Ben de kornaya abanarak; bütün kavşaklarda diğer sürücüleri uyarıyorum ve kendim birkaç ufak tehlike atlatsam da, ambulansın fakülteye kadar bütün yolu rahatça gelmesini sağlıyorum. Acilin kapısına el frenini kullanarak artistik bir şekilde yanaşırken, hemen kenarda duran polisleri görüyorum ama aldırmıyorum. Arabadan indiğim gibi ambulansın arkasına koşup, sağlık ekiplerine yardım etmek için fırsat kolluyorum ama sağolsunlar anında taşıyorlar hastayı içeri. Ben orada sap gibi kalınca, az önceki küçük şovumu izleyen polislerle göz göze geliyoruz. Bana işaret ediyorlar, mecbur yanlarına gidiyorum. Meğersem ambulansın içindeki hasta adli bir olaya tabiymiş ve hastaneye yakın olan ekipler anons üzerine acilin kapısına intikal edip beklemeye başlamışlar. Diğer polisler hastaneye girerken, bir tanesi ayaküstü ifademi almak üzere benimle kalıyor. Ben hastayla bir alakam olmadığını ve oraya kadar ne amaçla geldiğimi nasıl anlatacağımı düşünürken, ambulansın şöförü dışarı çıkıp yanıma geliyor. "Kardeşim sen nasıl bir insansın, hastanın yakını değilsen ne diye geldin ta buralara?" deyince "Ya benim de bileğim sakattı, ona baktırmaya gidiyordum da yolda denk geldik" diye bir şey uyduruveriyorum. Polis şaşkınlıkla beni salıyor, ambulans şöförü arkamdan bakakalıyor, bense arabayı otoparka bırakma bahanesiyle motoru çalıştırıp çaktırmadan sıvışıveriyorum... Sahi bana ne oluyorsa?
|
|
Yıl: 1993, Diyarbakır'da üniversiteye giden dolmuşlardan birindeyiz.
devamı...
Ben "Yol parası 300 deseeek, mallara şu kadar verdiiiik" diye
devamı...
Cumhuriyetin 75. Yıl kutlamalarında büyük izdiham yaşanan halk
devamı...
İş çıkışı hemen hemen her akşam gittiğimiz, tüm çalışanlarıyla
devamı...
Hocamızla beraber Sağlık Bakanlığı'nın üst düzey yöneticilerinin
devamı...
|