İyi ki de yok
3 yıl 1 ay 28 gün önce gönderdi
Üniversiteyi kazanıp hiç görmediği İstanbul'a okumaya geldiğinde henüz 15 yaşlarındaydım. Üç arkadaş oturduğumuz apartmandan ev tutmuşlardı. 18-19 yaşlarında üç öğrenciydiler ama gözüme kocaman abiler olarak görünürlerdi. Arkadaşlarımla kapı önü sohbetlerimizde onlarla karşılaşırdık; diğer abiler hal hatır sorardı ama o hep önüne bakardı, sessizce kaçardı. Bir gün hoplaya zıplaya çıktığım merdivenlerde karşılaştık, ben gülümsedim " İyi günler X Abi" dememle, kolumdan sertçe çekti kulağıma eğildi :"Bana bir daha abi deme!" dedi. O zaman çok şaşırdım ama ne demek istediğini de anlamadım. Birkaç ay sonra bana gönderdiği notta:"Seni çok seviyorum DUA" yazdığını görene dek. O okulunu bitirdi, askere gitti geldi, ve İstanbul'a yerleşti. Aradan 9 sene geçti ve hikaye kötü sonlanmadı! Ne kalbini kırdım birilerinin, ne de kalbim kırıldı. Hiç terk etmedim, terk edilmedim de... Yani benim hiç "eski" sevgilim olmadı. İyi ki de olmadı!