Kadınları sevmiyorum!

Bunu, Murathan Mungan'ın son kitabı Yüksek Topuklar'ın başkahramanı Nermin de
söylüyor. Ben ondan önce de düşünüyordum. Belki de dillendirmeme neden oldu.

Ben de bir kadınım. Benim de zayıflıklarım, sıkıntılı anlarım, savrulduğum günler var. Kimi zaman, bir kelimenin peşinden anlam kargaşasına düşüp yuvarlandığım da oluyor, düşe kalka aşkımın yaralarını deşip deşip kahrolduğum da...

Kendimi sarı saçlı, taçlı maçlı kraliçe gibi hisssettiğim de...
Kötü kız, vamp kadın gibi yüz düşüklüklerine maruz bırakılıp yaralandığım da...

Cani ruhlu olmadım hiçbir zaman! Gardiyan kadınlardan da!

Hatta kıskanmadığım, kıskançlık duygusunu bile bilmediğim için, ilişkilerimde
(topu topu birkaç tane) hep kızıldım, isyan edildim, suçlandım.

Altyapısı olmayan bir kadın ise hiç olmadım. Demirbaşımdı canım altyapım, hala da öyle.

Koç kadınıyım. Ama spesiyalinden, birbuçuk. Allahım bütün özelliklerini nakşetmiş
ruhuma, fazlası var eksiği yok.

"Eee ne var bunda" diyeceksiniz. Bence bir şey yok. Sizce var mı? İşte onu anlatmaya çalışıyorum. Gayet normalim, hiç olmadığı kadar.

Yani normal olan benim. Onlar , yani kadınlar normal olmayanlar!

****

Kıskançlık gösterilerinden medet uman, hayat için alt tarafı üç anlam seçmiş, onları yükleye yükleye bitirememiş, sanki hayat denen basit ama zor viraj (viraj kelimesi burada çok havalı oldu) dönülmese de olur mantığıyla hareket etmeyi tercih edenler, onlar, valla ben değilim...

Benim keskin virajlarımı, iyi araç kullananlar 240 km ile bile alabiliyor. Anahtar kelime: iyi araç kullanmak.

Kim sallar virajı!..

En azından sizler alıyorsunuz o virajları. Nereden mi biliyorum?

Maillerinizden tabii ki...
Sizler bu yazıyı okurken, ben Bodrum'da güneş-deniz-aşk üçgeninden payıma düşeni
alıyor olacağım.

Hitlerim tavana vurmuş arkadaşlar. Transfer teklifleri bile başlamış. Sayenizde tabii ki...

İş bireysellikten çıkmış, gruplaşmalara dönüşmeye başlamış. Artık grup grup okunur olmuşum. İtiraf.com kadınlığı gibi olay, mehtapçıyım.com mertebelerine ulaşmış. Ne yüce bir duygu bu. Sevindirik, şımardırık (şımarık olma hali) bir durum yani.

Konuyu nerelere getirdim! Bir haftadır çok yoğun çalışıyorum. 27. AYMOD fuarındaydım. Ayakkabı Moda Fuarı yani. Aktif bir görev durumu söz konusuydu. Kafam, patlamak üzere, ayaklarım çoktan patladı bile. Sevgilimin de beynini patlattım, bu arada. Sürekli ağlamaklıydım. Neyse ki bitti. Aslıma rücu ettim...

Kadınları sevmiyorum!

Problemlerini, komplekslerini, zafiyetlerini...

Bunları yanlarındaki herkese bulaştırmalarını hele hiç...

Sadece erkeklerine bulaştırsalar yine iyi, yanlarından geçen sinek bile nasibini alıyor.

Biliyorum bütün açıklarını. Bana kızacak kadın okurlar belki, bunları okuyunca.

Erkekler de sevmiyor kadınları aslında. Ya da yumuşatalım cümleyi. Bazı şeylerini seviyorlar, belli başlı bazı şeylerini, yani birkaç şeyi, belki tek şeyi...

Sevdiğim birkaç kadın var tabii. Annem, kızım, birkaç kız arkadaşım (lise arkadaşı gibi oldu) ... Ama o kadar...

Ya ne bileyim işte!
Biraz daha aklı başında, sağduyulu, serinkanlı, velvelesiz, durup düşünen, ama düşünüp kurgulamayan (bazen ben de kurguluyorum) işin doğalına kaçan (ama kolayına değil) olsalardı olsalardı, severdim belki de...

Sevse miydim yoksa? Haksızlık mı ediyorum?

Son söz, konuya ilişkin, hal ve gidişatı özetleyen bir geyik olsun bari:
HAYAT GÜZELDİR!

e-mail: mailto:showkadin@showtvnet.com;mehtabakarsi@yahoo.com?subject=Mehtaba Karsi..