Colin Farrell filmde, geçmişinin kenar mahalle izlerini sahte Rolex saatler, İtalyan tarzı takım elbiselerle gizlemeye çalışan, karısını aldatan halkla ilişkilerci Stu Steward'ı canlandırıyor.

Aksiyon kadar sosyal meseleleri de seven Joel Schumacher, 'Telefon Kulübesi'nde imaj çağının ikiyüzlülüğünü tartışıyor. Filmin başrollerinde Colin Farrell'la Kiefer Sutherland var

13/06/2003 (371 defa okundu)

UĞUR VARDAN
Koca koca kalabalıklar içindeki yalnızlıktan kurtulmanın, en azından görünürdeki kurtuluş reçetesi: Cep telefonları... New York'lular, en az Türkler kadar bu modern aksesuvarla oynaşmayı seviyor. Peki bu durumda ne oluyor; bütün hızlı değişimlerde olduğu gibi yenisi, eskisini öksüz bırakıyor. Telefon kulübeleri, neredeyse artık birer yetimlik simgesi. Onları galiba sadece fahişeler, 'büro telefonu' kabilinden kullanıyor.

Yeni insan profili
'Falling Down'dan bildiğimiz kadarıyla 'sosyal yaralara' basmayı, aksiyonlara gösterdiği ilgi kadar önemseyen Joel Schumacher, bu kez de bir telefon kulübesinin mağduriyetinin nasıl bitebileceğinin örneğine soyunmuş. 'Telefon Kulübesi-Phone Booth', sadece iletişim çağının açtığı yaralara değinmiyor; basın ve reklam gibi sektördeki çalışan personelin 'profilini' de ortaya koymaya çalışıyor. Bronx'lu geçmişininin izlerini sahte Rolex saatler, İtalyan tarzı takım elbiseler ve
içeriği, 'tavşana kaç, tazıya tut' şeklinde özetlenebilecek hızlı cümlelerle sürdüren halkla ilişkilerci Stu Steward, bir gaflet
anında cep telefonuna ihanet eder ve şehirdeki en tenha telefon kulübesine şefkat gösterir. Ne var ki bu 'yufka yürekliliği' ona pahalıya mal olacaktır. Aranan kendisidir ve bir sniper-nişancı, hedefine onu oturtmuştur. İstediği de çok basittir; başta küçük yalanlarla aldatmaya başladığı karısı olmak üzere, o tiksindirici kişiliğini herkese haykırmak... Ahizeyi elinden bırakamayan Stu, adım adım sniper'ın dediklerine riayet eder. Olaya el koyan New York polisi ise meseleyi anlayana kadar, film gerilim dozajı konusunda gaza bastıkça basar.
'25. Saat'te Edward Norton şehrin mozaiğine katkıda bulunan bütün unsurlara bir ayna karşısında lanet okuyordu. 'Falling Down'da ise Michael Douglas, benzer bir nefreti kendisiyle paylaşmaktansa eline silahı alıyor, küçük çaplı bir terör gösterisine soyunuyordu. Schumacher, 'Telefon Kulübesi'nde imaj çağının ikiyüzlülüğe yine silahla itiraz ediyor. Bir kilisede, rahip karşısında yapılabilecek bütün itirafları filmin kahramanı Stu, sniper'ın namlusunu kafasında hissederek yapıyor. Suçu da suç olsa; açın bizim itiraf.com'u, Stu'nunkilerden bin katını bu topraklarda bulursunuz.

Az ama öz bir film
Neyse, filmin ana fikri problemli olabilir ama Schumacher teknik işçiliğiyle 81 dakikalık 'az ama öz' gösterisinden yüzünün akıyla çıkmayı başarıyor. Filmin en büyük başarısı kuşkusuz senaryosu. Larry Cohen, neredeyse tek mekânda geçen öyküyü ayakta tutmayı ve heyecan unsurunu düşürmeden sunmayı başarmış. Özellikle sniper figürünün neredeyse bir 'ses efekti' mantığıyla hikâyeye yedirilmesi, hem zekice, hem de işlevsel ve etkileyici... Böyle bir filmi çekici kılan unsurlardan biri de kuşkusuz oyunculuklardır. Çaylaklık dönemini dikkate değer projelerde geçiren İrlandalı Colin Farrell, kariyerinin en iyi rolüyle karşımızda, Kiefer Sutherland da işin ses efekti kısmını hallediyor.
Ahlakçı yanını çok da önemsemezseniz, 'Telefon Kulubesi' sadece iyi bir gerilim olur. Washington'a korku salan sniper yüzünden vizyona çıkma tarihi ertelen film, yaz sıcağı ortamında uygun bir kaçış vesilesi...

Bu habere kaç puan verirdiniz?

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10