|
|
|
|
|
6 gün 19 saat önce gönderdi.
|
Ülkemizde son siyasi krizler nedeniyle ben de krize girdim. Neden mi? Gazetelerde siyasi röportajları okurken, o kişilerin mitinglerde, söylemlerdeki jest ve mimikleri, konuşma tarzı, ses tonu, neredeyse sesindeki detone kısımlar bile gözümde canlanıyor. Sanki gazete okumuyorum canlı haber seyrediyorum. Biliyorum, canlı canlı kafayı yedirecek bu kriz bana.
 2
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
şide,
Kadın
,
27
,
İstanbul
|
6 gün 20 saat önce gönderdi.
|
Gizlievren 'e atfen; yanlış olduğunu düşündüğümden o kadar çok şeyden kendimi çektim ki bunların bazılarını düşündüğümde "Acaba çok mu doğrucuyum?" demeden edemiyorum. Bu kadar kontrolle, riske girmeden, yanlış yapmadan, ne olacağını görmeden birçok şeyden vazgeçmek mi; yoksa pişman olabileceğim, yanlışlıklar ve vicdan muhasebesiyle dolu bir hareket mi daha iyi diye düşünmeden edemiyorum.
4
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
6 gün 21 saat önce gönderdi.
|
Gece yolculuk yapıyorsam -otobüste veya şahsi araçta olmam fark etmiyor- gözümü yoldan ayıramıyorum. Sanki ben uyursam, şoförün de uykusu gelecekmiş gibi bir paranoyam var. Sabah kıpkırmızı gözlerle, yatağa hasret bir halde gideceğim yere varıyorum.
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
6 gün 23 saat önce gönderdi.
|
Hiçbir zaman sosyal birisi olmadım ve ilişkilerimde hep konuşma sıkıntısı yaşadım. Evlendim. 16 yıllık evliliğim boyunca ana sorun, evlenmeden önce bu durumu bildiği halde konuşmamam oldu. Kavgalarımız oldu, boşanmanın eşiğinden döndük. Ancak bu dönüşler hep benim vazgeçmemle oldu. Dört yıl önce yine kavga ettik. Yatağını ayırdı. O tarihten bu yana aramız hiç düzelmedi. Beni evde yok saymaya, zorunlu olmadıkça konuşmamaya kadar götürdü işi. Arada aynı yatakta yatmaya başlasak da, eskisi gibi olmadı. En son, altı ay önce yine yataklar ayrıldı. Evde koca olmadığım, çocuklarıma babalık yapamadığım iddialarını sürdürdü. Ki son 4 yıldır maaşını kendisi alıp, evle ilgili en ufak bir harcama yapmamasına, çocukları gezmeye götürürken dahi kendi parasını değil benim ev ihtiyaçları için bıraktığım parayı alıp harcamasına karşın. Son süreçte boşanmaya karar verdiğimi sanıyordum. Ancak bu kez çocuklarımın karşılaşacağı psikolojik sorunları düşünerek yine konuşamıyorum ve kararımı söyleyemiyorum. Bu arada kendisi yine hiçbir şey yokmuş gibi konuşmamaya, beni evde yok saymaya devam ediyor. Ne yapacağım, ne yapmalıyım bilemiyorum.
10
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
7 gün 1 saat önce gönderdi.
|
Çok güçlü, çok cesur, kolay yılmayan biri olduğu sanılan ben şimdi çok korkuyorum. Bağırsaklarımda problem var ve ne olup olmadığı pazartesi günü belli olacak ama kuvvetli ihtimallerden biri kanser. Babam akciğer kanseri olduğunda ona moral aşılamaya çalışıyordum, güçlü olmasını bekliyordum ama şimdi, onun hala gösterdiği direnci ben de gösterebilir miyim bilmiyorum. Bildiğim tek şey korktuğumun ölüm olmadığı, askerlik yaptığım Güneydoğu'da iki kez çok kati olarak ölümle burun buruna geldiğimde de ve sonrasında da ölebilecek olmaktan hiç korkmadım. Şimdi beni korkutan ne öyleyse? Sanırım sürünmek, başa çıkamamak, birilerinin acıması... Bilmiyorum, sadece böyle bir ihtimalin varlığından bile korkuyorum. Beni kimseye anlatamadığım bu korkuyu burada paylaşmaya iten sebep ne? Sanırım cidden korkuyorum...
9
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
7 gün 3 saat önce gönderdi.
|
Yıllar önce mezuniyet balosuna katılamayışımın nedeni ne hastalığım, ne de gürültülü ortamları sevmediğimi söylememdi. Yıllar önce yemeğe bile zar zor para gönderen ailemden, balo için kıyafet isteyemememdi. Şimdi gardrobum elbise dolu ama o heyecanlı kızdan eser kalmadı. Hala mezuniyetim aklıma geldikçe içim burkulur. Bir zamanlar fakir ama heyecanlı bir kız vardı, şimdi doktor oldu...
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
7 gün 4 saat önce gönderdi.
|
İlk öpüşmem, on bir yaşındayken en yakın kız arkadaşımla oldu. O zamanlar hep beraberdik, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi. O öpüşme merakımızı gidermek içindi bir kere oldu güldük, eğlendik bitti. Arkadaşlığımız aynen devam etti. Üstünden yıllar geçti, sanırım pişmanlık duymaya başladı. Neyin pişmanlığıysa, onu da anlamadım! Benimle artık görüşemeyeceğini, yüzüme bakmaya utandığını söyledi ve arkadaşlığımızı bitirdi. Şimdi biz niye görüşmüyoruz, niye utanıyormuş anlayamadım. Çocukluktu, meraktı oldu bitti. Hatta böylece lezbiyen olmadığımızı çok küçük yaşlarda öğrenme fırsatı bile yakaladık. O zaman niye artık arkadaş olamayız, bir türlü çözemiyorum!
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|