Ben küçükken -14

64.0

Büyümek için yapmayacağımız hiçbir şey yoktu, bir de çikolata için elbette. Az biraz saf, birazcık da şaşkındık o zamanlar.

Evcilik

Küçükken babam yanımızda annem olmadan dışarı çıkacağımız zaman benle hep ”yabancıların yanında baba değil x abi deme oyunu” oynardı. Durumu o kadar geç idrak ettim ki… Hayır o zaman da sarışındım ama ilgisi olamaz değil mi? Kendi babama ekmek yedirmiş olamam değil mi?

 64.1

Çikolata nelere kadir?

Küçükken annem misafir geldiğinde ikram etmek için evdeki çikolataları evin en olmadık yerlerine saklardı. Her defasında yaratıcılığını kullanıp başka yer bulurdu saklamak için ama nereye saklarsa saklasın mutlaka bulurdum. Nasıl mı? Koklayarak. Ne burunsa ve ne biçim çikolata aşkıysa, dolapların en dip köşesinde olan çikolataların bile kokusunu alırdım.

 64.2

Boy ölçüsü

Küçükken annemle aynanın karşısına geçip ne zaman annemin boyuna gelirim diye hesap yapardım. Büyüdüm ama annem kadar uzayamadım. Geçen hafta yine annemle çocukluktaki gibi boyumuzu ölçtük. Sonuç mu; annem 26 yaşından sonra kızım boy attı diye sevinirken beni annem acaba osteoporoz mu oldu endişesi kapladı. Aldım ben boyumun ölçüsünü Allah’ım, sağlık her şeyin başı.

 64.3

Pişman

Küçükken, sarı saçlı, mavi gözlü, uzun boylu, dünya güzeli bir çocuk olan erkek kardeşimi, benden daha fazla dikkat çektiği gerekçesiyle, tenhada kıstırıp, pataklayıp, annemi “düştü” diye kandırırdım. Yıllar sonra bu sorunu saç boyası ve topuklu ayakkabı yardımıyla çözeceğimi nereden bilebilirdim ki?

 64.4

Safmışım

Küçükken annemin tüm ısrarına rağmen ellerimi yıkamazdım. Babam “Oğlum sabunumuz çok kirlenmiş, git yıkayıver” dediğinde sabunu alır bir güzel yıkardım. Bu numarayı yemiş olamam yaaa!

 64.5

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Facebook Yorumları

yorum

Önceki YazıSonraki Yazı

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.