Ben küçükken-17

bk0

Bir emzik için dünyanın durmasını dahi isteyebilirdik. Paylaşabileceğimiz son şeydi belki de, bayram harçlığını saymazsak tabii. Eee tek gelir kaynağımız bayram harçlıklarıydı o zamanlar.

Bayram namazı

Küçükken gittiğim ilk bayram namazında en çok sevdiğim şey, hocanın vaaz sonunda bayramda el öpen çocukların harçlık verilerek ödüllendirilmesi gerektiğini dile getirmesiydi.

 bk1

Geçmiş işte

Küçükken komşu kızlarının beni şirin bulup sevmeye, makas almaya kalkıştıklarını, benim de karşılık olarak onlara tekme attığımı, saçlarını çektiğimi anımsayınca, edenin her daim bulduğunu bir kez daha anlıyorum.

 bk2

Görünmez görünür

Küçükken gözlerimi kapattığımda ben kimseyi göremediğim için kimse de beni göremiyor zannederdim. Gözlerimi kapatıp kuzenimin pantolonunu indirmeye çalışana kadar da böyle düşünmeye devam etmiştim. Akla bak!

 bk3

Ah anne!

Küçükken evde simit yemenin devlet tarafından yasaklandığını sanırdım. Arkadaşıma gittiğim bir gün gerçeği öğrendim, benim temizlik hastası annem izin vermiyormuş bir tek…

 bk4

Kafaya dikkat

Küçükken suç işlersem eğer “Allah taş atar kafana!” cümlesiyle korkutulduğumdan hep, ne zaman bir suç işlesem hemen kapalı bir alana kaçar saklanırdım, taş düşerse kafama inmesin diye.

 bk5

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Facebook Yorumları

yorum

Önceki YazıSonraki Yazı

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.