Ben küçükken -18

küçükken

Çok başarılı meslek seçimleri, evden firar etmeler, yalanlar ve yanlış anlamalarla süsledik çocukluğumuzu. Bravo bizlere…

Dansöz

Küçükken sorduklarında, büyüyünce dansöz olmak istediğimi söylerdim; ama kısmetimde avukat olmak varmış. Sonuç itibariyle avukatlıktan kazandığı paralarla dansöz kıyafetleri almak gibi idealleri olan, son derece idealist bir avukat oldum.

 79.1

Gemileri yakmak

Küçükken, anneme kızdığımda mutfaktan aldığım bir poşete yalnızca ayakkabılarımı koyar; sonra da ayağıma giyecek bir şey bulamadığımdan, evi terk etmekten vazgeçip kapıdan dönerdim. İki şey hiç değişmedi; hala ilk öncelik ayakkabılar ve hala terk etmeyi başaramıyorum…

 79.2

Zor günler

Küçükken o kadar fakirdik ki; elektriklerimiz borcundan dolayı kesilir, aylarca elektriksiz otururduk. Bu durumdan çok utanırdım. Okulda arkadaşlarım “Akşam filanca filmi izledin mi?” diye sorduklarında; “Ben televizyon izlemiyorum akşamları, kitap okuyorum.” diye yalan söylerdim.

 79.3

Kim daha deli

Küçükken annem sırf babamı ondan daha çok sevdiğimi düşündüğü için beni psikologa götürmüştü. Bir sorunum olmalıymış, çünkü bu dünyada o varken başkasını sevebilicek birisi normal olamazmış. Ben daha o yaştan annemin deli olduğunu anlamıştım.

 79.4

Aslan aşkı

Küçükken, Galatasaraylı olduğum için aslanların bana hiç zarar vermeyeceğini düşünürdüm. Hayvanat bahçesine gittiğimde de hayran hayran bir aslanla bakışmıştım. Çok sıcak bakıyordu, adeta baba şevkatiyle… Allah’tan çocukluk aklıyla kafese girmeye çalışmamışım.

 79.5

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Facebook Yorumları

yorum

Önceki YazıSonraki Yazı

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.