Ben küçükken-19

82.0

Yemeğimizi bitirmedik diye kızan, saçlarımızı istemediğimiz halde kestiren annelerimizden acısını çıkartmaz mıyız sandınız! O halde yanıldınız.

Sümüklüböcekleri öperdim

Küçükken annemlerin köyüne tatile giderdik. Orada hiç arkadaşım olmazdı. Ağaç diplerinde bulduğum sümüklüböcekleri öper, ikişerli sıraya dizip onlarla konuşurdum. O zamanlar,ebeveynlerin ‘çocuğumun psikolojisi bozulacak’sendromu olsaydı, sanırım ümitsiz vakaydım.

82.1

Buyrun benim

Hani küçükken bir amca seni oğluma alacağım diye şaka yapar sonra siz de gerçek sanıp zır zır ağlarsınız ya; benim de küçüklüğümde aynı şey başıma geldi. Tek fark, bu bayram ben o amcanın hiç çocuğu olmadığını öğrenerek bahtsız bedevinin kim olduğunu sorgulamaya başladım.

 82.2

Birkaç tel saç

Babamın küçükken beni götürdüğü mahalle berberinde saçlarımı 3 numara yaptırması ile ortalığı yıkışımı ve ağlamamı, bunun sonucunda ise berberin para almayışını, kalan birkaç tel saç için berber koltuğuna her oturduğumda acı bir tebessümle hatırlıyorum.

 82.3

Anıt mezar!

Küçükken sünnet olup kesilen parçayı bahçeye gömen, orayı anıt mezar haline getiren, mezara bakıp bakıp ağlayan bir arkadaşım var(mış). Ben de az önce öğrendim. Utanmasa taptıracakmış manyak!!!

 82.4

Ye bakiym! Hıııı…

Küçükken yediğim bir şeyi bitiremediğimde kardeşime, “Hadi gel oyun oynayalım” derdim. Ben anne olurdum, o bebek. Yiyeceği ona yedirirdim. Yemek istemediğinde de anne olduğum için zorla yedirirdim. Hatta bir keresinde meyveli yoğurttaki meyve parçacıklarını ağzına tıktığım için kusmuştu.

 82.5

Bunlar da ilginizi çekebilir:

Facebook Yorumları

yorum

Önceki YazıSonraki Yazı

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.