Hep aynı tat
7 ay 17 gün önce gönderdi
Zamanlar yokluk zamanlarıydı, yokluk da ayrılmaz parçamız.
Her çocuk gibi benim de bir has arkadaşım vardı. Memur çocuklarıydık, evlerimiz yakındı. Sabah buluşur, yamulmuş, pençeli ayakkabılarımız, olmayan paltomuz yerine bizi ısıtan kazaklarımızla karlara bata çıka okula giderdik. En büyük keyfimiz çok nadiren alabildiğimiz Nestle Damak çikolataydı. Bir günde yemeye kıyamaz, her gün bir küçük kare o, bir küçük kare ben ağzımıza atar, okula gidinceye kadar o tadın keyfini çıkarırdık. Okul bitti, ayrı şehirlere gittik. Birbirimizin izini kaybettik, ta ki birkaç ay öncesine kadar. Tesadüfen okuduğum bir haber, internetten araştırma, mail, telefon, mesaj derken hayat bizi yeniden karşılaştırdı. Eskileri, yenileri, yitirdiklerimizi yazıştık. Ancak belli bir yaşı geçenlerin anlayabileceği bir özlemle çocukluğumuzun geçtiği şehirde bir tarihte yeniden buluşmaya karar verdik. Buluşunca yapacağımız şeylerden birisi de bir sabah evlerimizin olduğu yerden okula kadar yürümek olacak. Arnavut taşlı daracık sokaklardan geçerken 45 yıl önce olduğu gibi cebimden bir adet Nestle Damak çikolata çıkaracağım, bir küçük kare ona verip bir küçük kare de kendi ağzıma atacağım. Diğerleri sokaktaki çocukların olacak. Ve eminim aynen yıllar önceki tadı alacağım.