image description
Kadın, 38, İstanbul

Mitokondri sayımı

Sevdiklerimin ve kendi sağlığım sözkonusu olduğunda evhamlı bir yapım var. Geçen ay Hepatit B aşısı oldum ve dün akşam da antikor seviyemdeki artışı tespit etmek için kan tahliline gidecektim. Yine neyime baktırmaya(!) gittiğimi soran anneme, kardeşimden cevap gecikmedi: "Bakılacak bir yeri de kalmadı, mitokondrilerini saydırmaya gidiyor zahir!" Bak bu hiç aklıma gelmemişti, bir dahakine saydırayım gerçekten. Lazım bir şeydir falan!

Adalete bak

İki sene önce düğün günüm, kuaförde saçlarımız yapılırken, kardeşimin saçını beğenmediğini ve başka bir model istediğini söylemesi üzerine kavga çıkaran, "Kuaförümüze söylenen söz bize söylenmiştir!" diyerek kardeşimi kuaförden kovan ve ailemle bir seneden fazla bu yüzden küs kalıp beni her gün ağlatan görümcem, bugün ablasını ve kendisini döven, evinden kovan, büyük bir şirket sahibi olmasına rağmen geçim darlığı içindeki kayınpederini çok küçük bir borç yüzünden hakaretlere boğan, kocama arabasını vermediği için küsen ve evine bizi sokmayan, çocuklarına bakmayan, parasını sağda solda tüketen ve karısını hastalık sahbi yapan ablasının kocasının gönlünü almaya, onun ailelerinden biri olduğunu ve kardeşlerinden ayrı tutmadıklarını söyleme gitti. S.çayım adaletinize demek istiyorum; başka da sözüm yok!

Acele

Kocam arabayı yenilemek istiyor, almak istediği bir araba varmış, bana anlatıyor özelliklerini. "Canım, biraz nefes alsak nasıl olur? Daha bunun taksitleri bu ay bitti." diyorum. Dumurluk cevabı gecikmiyor beyefendinin: “Tabii tabii hayatım, Hakan gelmeden alamam zaten, o iyi anlıyor biliyorsun. Onun da şantiyeden dönmesine daha 15 gün var." Oldu o zaman, ben de korkmuştum bir an acele ediyoruz diye!

Doğumgünü sorunsalı

1,5 aylık evliyken, doğum günümde arayıp alelacele selam sabah bile vermeden "Doğum gününmüş, ablanda mı kutlarız (görümceyi kastediyor) bizde mi?" diye soran üstüne ısrar kıyamet eden bir kayınvalideye sahibim. Allah'tan evlendikten sonraki ilk özel günümü bu kıskançlığa feda etmeyecek kadar sağduyulu bir de kocaya sahibim de, katil filan olmadım!

Affedin beni

Seneler evvel, babamın bana aldığı tek hediye olan altın yüzüğümü maddi olarak çok sıkıntıda olduğumuz bir dönemde evlenen iyi bir dostuma düğün hediyesi olarak taktım. Günlük hayatımda takı kullanmayan bir insan olduğum için zaten bu yüzükten haberi yoktu dostumun. Kendisine de, sonradan bozdurulacak şekilde bir altın takmaktansa onda her zaman hatırası kalacak özel bir hediye vermek istediğimi, gerçek dostların bunu yapmasını doğru bulduğumu, bu sebeple de bu yüzüğü ona aldığımı söyledim. Benim düğünümde aynı mantıktan yola çıkarak ve bana jest yaparak, o da bana şahane bir yüzük armağan etti. 4 ay önce ise babamı kaybettim. Alyansını kardeşime verdiler ama bende sürekli üstümde taşıyabileceğim bir hatırası yok ve arkadaşıma verdiğim o yüzüğü deli gibi geri istiyorum. Bunu kendisine anlatsam beni anlayacağına eminim, gerekirse yüzüğün misli misli fazlası maddi değerde başka bir hediye vermeye de razıyım. Sadece verdiğim düğün armağanını geri almak, daha ötesi “hep beni hatırlaması” yalanımı itiraf etmek ağır geliyor. Yapamıyorum. Çok üzülüyorum. Affet beni babacığım. Affet beni dostum. Lütfen affedin.

Allahsızlar

Bir Çinli ile evli olan ve Amerika’da yaşayan kuzenimin 3 yaşındaki oğlu, teyzemi namaz kılarken görünce "Anneanne ne yapıyordun sen?" diye soruyor. Teyzem "Namaz kılıyordum oğlum, Allah’a yalvarıyordum." diyor. "Ne istiyordun?" diye meraklanıyor bu sefer ufaklık. "Sağlık istiyordum; ev, araba istiyordum." diye muhabbeti noktalamak istiyor teyzem kısa yoldan. Fakat bizim dünya karması yeğenden odaya bomba gibi düşen cevap gecikmiyor: "O zaman Amerikalıların Allah'a hiç ihtiyacı yok anneanne; herkesin evi de, arabası da var. Herkes de sağlıklı…” Vay arkadaş, ne ki şimdi bu?!

Bebişim

Kardeşime mesaj atarken sevimli olsun diye "bebişim" yerine "memişim" yazdım! Güya sevimli konuşacağım harfleri değiştirerek! Yolladıktan sonra devrilen çamın farkına vardım tabi ki! İyi ki yabancıya gitmedi, bu cadde kızı ağızlarının bende pek bir iğreti durduğunu daha bir mor suratla öğrenesim hiç yok vallahi!

Keşke

Günaha giriyorum biliyorum ama, keşke babam öleceğine gerizekalı kayınpederim ölseydi diye düşünmekten de kendimi alamıyorum!