Aile

Terbiye vermenin kızıp dövmek olduğunu sanarak çocukluğumu yok eden, henüz ortaokuldayken yaşıtlarım sokaklarda oyunlar oynarken beni okuldan geriye zamanlarda çalışıp küçük işçi olmaya iten, tüm bunlara rağmen okul hayatımdaki başarıları takdir etmekten aciz olan, lisede arkadaşlarım üniversite kazanma hayali kurarken beni "Kazanınca acaba nerede kalacağım, ne yiyip içeceğim" gibi düşüncelerle başbaşa bırakıp sonucunu kazanılıp da gidilemeyen üniversiteyle bitiren, günde 2 paket sigara içirip kötü alışkanlıklar kazanmamı sağlayan ve son 1 yıldır yüzlerini görmediğim bir ailem var. Hayatım mı? Nefes alıp veriyorum, yaşıyorumdur herhalde.