|
|
|
|
|
2 yıl 2 ay önce gönderdi.
|
2008 yılında üniversite okuduğum çok modern ve gelişmiş(!) şehirde, güpegündüz, sevgilimle birlikte markete giderken 6-7 kişinin sözlü tacizine maruz kaldım. Ağıza alınmayacak terbiyesizlikte kelimeleri sarf eden hiç tanımadığım bu insanlar, terbiyeli olmalarını söyleyen sevgilimi öldüresiye dövdüler, yerlerde sürükleyip tekmelediler ve ben araya girdiğimde bana da saldırıp parmağımı kırdılar. O derece yüreksizdiler ki parmağımın kırıldığını öğrendiklerinde çil yavrusu gibi kaçıp uzaklaştılar. Hemen şikayette bulundum ve bize saldıran kişilerden ikisinin okuduğum üniversitede memur olduklarını öğrendim. Ben kırılan parmağımla 30, erkek arkadaşım ise darp sebebiyle 7 gün iş göremez raporu aldı ve mahkeme süreci başladı. Bu süreç boyunca her türlü tehdit ve yıldırma girişimlerine rağmen dava tam 2 yıl boyunca dava devam etti. Davamızdan vazgeçmemiz için işlemediğimiz suçlardan hakkımızda davalar açıldı. Uykusuz geceler ve sancılı mahkeme sürecine rağmen, avukat dahi tutmadan kendimizi sonuna kadar savunduk ve sonuç olarak saldırganlardan ikisi 1,5 yıl hapis cezasına çarptırıldı ve bize açılan davalar düştü. 2 yıl boyunca ağladım, isyan ettim, uykusuz kaldım, adalete olan güvenim defalarca sarsıldı ama yılmadan sonuna kadar devam ettiğimde gördüm ki, adalet eninde sonunda haklının ve doğru olanın yanında yer alıyor.
 7
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
2 yıl 2 ay 4 gün önce gönderdi.
|
Hastanede yatan bir tanıdığımız için kan veren babam, aradan 10 ay geçtikten sonra yine başka bir aile dostu için kan vermeye gitti. Ancak hastane yetkilileri, kan bağışını kabul edemeyeceklerini ve 10 ay önceki kan verme işleminde babamın kanında Hepatit B virüsü saptandığını söylediler. 10 ay boyunca babamın hastalığını bize bildirmediklerine mi sinirlenelim, yoksa şans eseri virüs taşıyan kanı bir başkasına vermediklerine mi sevinelim bilemedik.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
2 yıl 2 ay 25 gün önce gönderdi.
|
Emektar ve bodrumda çürümeye yüz tutmuş buzdolabımızı eskiciye satıp karşılığında aldığı kuş kadar parayla marketten Nutella alan annem, olaydan habersiz kahvaltı yapan babama çok sakin bir şekilde "Buzdolabı yer misin hayatım?" diyerek Nutella'yı uzatır. Dumur dalgasıyla sarsılan babam hadiseyi birkaç dakika içinde öğrenir ve kendisine haber verilmediği için sinirlenir. Herkesten habersiz plan yapan babam, birkaç gün sonra annem evde yokken günlerdir bozuk olan bulaşık makinesini tamirciye verir ve bulaşık makinesinden boşalan yere 4 adet Adana karpuzu koyar. Annem eve geldiğinde olayı anlamaya çalışırken "Bulaşık makinesi tamir olmuyormuş, sattım yerine karpuz aldım" diyerek annemi şoka, ailenin diğer üyelerini gülme krizine sokar.
2
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|