13 Ekim 2008 Pazartesi
|
|
|
|
|
|
25 gün 22 saat önce gönderdi.
|
2 sene önce TEM otoyolunda talihsiz bir kaza geçirdim ve bu nedenle 2 aya yakın komada kaldım. Ailem perişan oldu ve duyumlarıma göre herkes ölümümü beklemiş. Her işte bir hayır vardır muhakkak derler ya yalan değilmiş. 6 yıl boyunca bir dakika bile unutamadığım, deli dolu, akıl küpü, canımdan çok sevdiğim adam bu kazayı öğrenir öğrenmez atlayıp geldi. O adam şimdi kocam! Hayatın insana neler sunacağı hiç belli olmuyor! Umudunuzu yitirmeyin!
 8
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
28 gün 21 saat önce gönderdi.
|
Bulunduğumuz departmana patronumun önerisi ve kendi insiyatifimle bir erkek eleman aldım. Patron, o eleman için önce "Sana yardım eder, yükün hafifler" dedi, masamı paylaştım. "Sen daha acil işleri yap, projeleri ona ver" dedi, bilgisayarımı paylaştım. "Görüşmeler senin çok vaktini alıyor, bırak müşterilerle o muhatap olsun, bağlantıları o yapsın, sen yorulma" dedi, telefonlarımı paylaştım. "Boş vaktin olursa, ona bilmesi gereken işleri biraz anlat, tatile çıkarken için rahat olur" dedi, bilgimi paylaştım. Benim iyiliğim için sandığım tüm bu istekler, hamile olduğum ve doğumdan sonra verimli olamayacağım düşünüldüğü içinmiş. İşten çıkarılmam an meselesiymiş. Bunu da, eleman benimle -sırıtarak- paylaştı. Hani paylaşmak güzeldi...
3
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 14 gün önce gönderdi.
|
Aile veya çevremden biri "Nasılsın?" diye sorduğunda "İyiyim, idare eder..." diyorum. Gerçekte; yürekten, samimi bir şekilde soran olsa, tanıyıp tanımadığımı umursamadan; yaşıma, kimliğime, konumuma bakmadan oturup ağlayacağım saatlerce.
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
2 ay 8 gün önce gönderdi.
|
Aylardır annemden sakladım. Biyopsi yaptırdığımı, kemoterapi aldığımı, ilaçların yarattığı yan etkileri, dahası sigortamın olmadığı süre içinde tüm bu tetkik ve tedavi paralarını cepten vermek zorunda kaldığım için içine düştüğüm darboğazı, psikolojik destekle ayakta durabildiğimi... O annedir, dayanamaz, zaten bir sürü derdimle uğraştı bir de bunun için sıkmasın canını diye düşündüm. Geçen gün kredi kartı ekstremi bulmuş, bana neden bu kadar borçlu olduğumu, bunca harcamayı nereye yaptığımı sordu. Yine saklayacaktım, saklardım ama sorumsuzluk ve ayağı yere basmamakla suçlayınca dayanamadım. Söyledim. Meğer aylardır biliyormuş. Çekmecede ilaçları bulmuş, soruşturmuş, ne olduklarını öğrenmiş. Üstelik her geldiğinde azaldıklarını da farkediyormuş. Ama bana bir şey söylememiş, hiç bir şey söylememiş. Ertesi gün yine kontrolüm olmasına rağmen akşam eve geldiğimde hastalığımı değil, borçlarımı nasıl ve ne zaman ödemeyi düşündüğümü sordu. Borçlu olması kanser olmasından daha önemli olan bir evlat olmak nasıl bir duygu, umarım kimse öğrenmek zorunda kalmaz. Ve anne, umarım bir gün seni affedebilirim...
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
3 ay 24 gün önce gönderdi.
|
Bir alkış da "Mektup yazacaktım ama Fen ve Teknoloji öğretmeni olduğunuz için mail attım." diyerek aşk mektubu yerine aşk mail'i atan, mail'ine sürekli fen çalıştığını ve bu durumu görmezden gelmemem gerektiğini de eklemeyi unutmayan, mail'in sonunda "Size aşığım ama yine de sen bilirsiniz." yazan küçük öğrencime lütfen. Benim öğrencilerim çok zekidir, çok. Bir de Türkçe öğretmeni iyi olsa uçacak çocuğum. Harcanıyor bu sıralarda...
1
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
papri,
Kadın
,
21
,
İstanbul
|
4 ay 1 gün önce gönderdi.
|
Lisede 2 ay okuldan kaçtım. Ailem bir şekilde ayarlayıp okula devam etmemi sağladı. Lise 2'deydim ve alan seçimi olduğu için sınıf eski halinde değildi, başka sınıflardan gelenler vardı. Onların içinde öyle biri vardı ki; zekaca farklıydı bizden ama tam da deli değildi. Sanırım sadece biraz zeka geriliği vardı ve ailesi para vermek suretiyle bizim okula yollamıştı. En önde tek başına oturuyordu ve ben 2 ay gecikmenin sonucu olarak onun yanına oturdum. Aradan 2-3 ay geçmişti, herkes onu kullanıyordu, kimi elinden yemeğini alıyor, kimi parasını alıyordu. Bense insanca davranmaya, anormal hareketler yaparsa görmezden gelmeye çalışıyordum. Bir gün dersin ortasında aniden dönüp önce saçımı çekti, sonra tokat attı bana. O an film koptu sanırım bende, önümdeki kitabı aldım ve ona vurmaya başladım. Ne kadar vurdum, bilmiyorum. Sonra da kalkıp sınıftan dışarı attım kendimi. Ağladım ağladım... Babası geldi okula, olayı anlattılar, sadece ''Haklısın kızım'' dedi. Ben haklı olmak istemiyordum, o anı geri almak ona vurmamış olmak istiyordum. Yıllar geçti, o bunları eminim ki hatırlamıyor, hatta ertesi gün unutmuştu bile. Ama ben yaptığım hayvanlığı unutamadım, aciz bir canlıya vurduğum gerçeğini (önce o bana vurmuş olsa bile) unutamadım. Vicdan azabımdan kurtulamadım. En önemlisi; anladım ki şiddetin telafisi yok, izleri kalıyor mutlak bir yerlerde ve hiçbir şekilde savunması da yok. Kimse birine vurup da ''Hak etti'' diye kandırmasın kendini, kimse haketmiyor.
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 11 gün önce gönderdi.
|
Dünyanın en güzel ülkelerine gittim; en güzel yeşili, en güzel maviyi, belki de en güzel manzaraları gördüm ve şu sonuca ulaştım: Eğer mutsuzsanız; nereye giderseniz gidin, neyi görürseniz görün yüreğinizdeki sıkıntı sizinle gezmekten hiç usanmıyor. Sonunda pes edip dolaşmayı bırakıyorsunuz; çünkü bu yerler size ifadesiz şekiller, anlamsız sözler gibi görünüyor. Ve bazen köyünden başka hiçbir yeri görmemiş bir insanın yüreğini, yediği kuru ekmeğini kıskanırken yakalıyorsunuz kendinizi. Acıyorsunuz, boşa geçirdiğiniz her anınıza...
19
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 11 gün önce gönderdi.
|
Oyun etkinliğindeyiz. Bir öğrencim diğerini duvara sıkıştırmaya çalışıyor. Ne olduğunu anlamaya çalışırken duvara sıkıştırılan öğrencim bağırıyor: ''Öreetmenimmmmmm, Fahri kafamı duvara sürtüp kıvılcım çıkartmaya çaalışıyooo!''
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
zigot,
Erkek
,
27
,
İstanbul
|
4 ay 13 gün önce gönderdi.
|
Azar ve dayak yiyerek geldim bir yaşa kadar, aynı şiddetten annem ve diğer kardeşlerim de nasibini aldı. Fiziken buna karşı koyabilecek duruma geldiğimden beri, onlarla babam arasında bir kalkan vazifesi görüyorum. Artık herşey daha güzel ama diken üstünde geçen çocukluğuma üzülüyorum. Bazen dışarıda gördüğüm sıcak baba-oğul tabloları öyle içimi sızlatıyor ki, anlatamam.
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|