|
|
|
|
|
|
|
|
|
9 yıl 3 ay 4 gün önce gönderdi.
|
Cep telefonlarının ilk yılları. İşyerinden evinin telefonunu kodsuz aramaya alışkın olan bir arkadaşım bir gün cebinden evi arıyor. Karşısına çıkan erkek sesini duyunca çıldırıyor. "Aloo! Sen ne geziyon lan o evde! Bekle hemen geliyom. Kaçma bir yere. Canına okuycam!" Arabaya atladığı gibi eve varıyor ve içeride fellik fellik adamı arıyor. Kimse bir şey anlamıyor. Olay anlaşılınca arkadaş tabii direkt mağmada. Hâlâ ne zaman evi arasa, "Sor bakalım adam hâlâ orda mıymış" diye dalga konusu olur.
 0
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
9 yıl 3 ay 7 gün önce gönderdi.
|
Yıl 1997. Cep telefonlari henüz bu kadar yaygın değildi. Azerbaycan'dan yeni gelmiş bir çift Bursa'da oturan kızlarını kod çevirmeden aradığı için hep benim numaram düşüyordu. Sonunda, "Burası Bursa değil Avcılar. Yani İstanbul" deyip Bursa'nın kodunu vererek yardımcı oldum. Bir daha da aramadılar. 17 Ağustos depreminin sabahı kimse kimseye ulaşamazken telefonum çaldı. Arayan bizim Azeri aileydi. "Avcılar'da olduğunuzu söylemiştiniz. Bir sorununuz var mı diye merak ettik" dediler. Daha ailem bile bana ulaşamamışken onlar inatla deneyip numaramı düşürmeyi başarmıştı. Çok şaşırdım tabii. Bir o kadar da mutlu oldum. Bu vesileyle depremde hayatını kaybedenleri bir kez daha anıyorum. Allah yakınlarına sabır versin.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|