|
|
|
|
|
6 ay 16 gün önce gönderdi.
|
Elimdeki çöple beraber ehliyetimi de çöpe atmış olmasaydım eğer, çöpü kurcalamak zorunda kalmayacaktım, çöpü kurcalamasam tam 2 yıldır deliler gibi beğendiğim adam beni o halde görmeyecekti, beni o halde gördüğünde tanınmamak için arkamı dönmüş olmasam elime para tutuşturmaya kalkmayacaktı... Bu bağlamda babam anneme aşık olmasa ben hiç olmayacaktım. Of baba off!
 8
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
6 ay 17 gün önce gönderdi.
|
İki yıl önce Milli Eğitim'in rotasyon uygulaması gereği şark hizmeti çıkan ve eş durumundan Ankara'da kalması için apar topar nikah kıydırmak zorunda kaldığım karımın, aslında rostasyona tabi olmadığını öğrendim. Vay be, ben de kendimi uyanık sanırdım.
11
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
6 ay 17 gün önce gönderdi.
|
2 oğlum var. Biri 5, diğeri 1,5 yaşında. Küçük oğlum sebebini kesin olarak bilmediğimiz bir sebepten sorunlu doğdu. Biz bu durumu oğlumuz 4-5 aylıkken anlamaya başladık ama hala kabullenemedik. Acı çekiyorum, her an, her şey acıtıyor canımı. Ben onun abisiyle oynadığını, koştuğunu hayal etmiştim hep; hala yürüyemiyor ve konuşamıyor. Birçok şeyi anlamıyor. Haftanın 2, bazen 3 günü terapilerde geçiyor destek için. Hissettiğim müthiş bir hayal kırıklığı ve gelecek korkusu. Oğlumun yardımsız hayatını şekilendiremeyeceğinden çok korkuyorum. Ben ve babasından sonra ne olacak? Abisine hayat boyu bu yük çok ağır gelecek. Kötü, berbat bir şaka ya da kabus sanki bu... Benim hayatım değil sanki. Elimden bir şey gelmiyor, korkuyorum terapilerin işe yaramamasından. Ve hep aklımda "Acaba benim bir kusurumdan mı kaynaklandı?" sorusu var. İçim içimi yiyor, kendimi yatıştıramıyorum hiç. Eskiden sıkılmalarım ne boşmuş diyorum, keşke kıymet bilseydim. Şimdi en mutlu an bile yarım yamalak. Hep boğazımda bir yumru... Geceleri rüyamda bebeğimin konuştuğunu, yürüdüğünü görüyorum; uyanmak kabus oluyor. Kaçamadığım gerçekler yüzümde patlıyor. Acı neymiş öğrendim hayat, bana mutluluğu da öğret. Canım çok yanıyor.
18
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
6 ay 17 gün önce gönderdi.
|
Balığımızı kirlendiğini düşünerek yıkamaya çalışırken lavabonun deliğine kaçıran bir kardeşim ve onun ağlamalarına dayanamayıp "Şimdi gelecek oğlum, bu kadar basınca dayanamaz." diyerek, pompayla çekmeye çalışan bir annem var.
6
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
6 ay 18 gün önce gönderdi.
|
İş görüşmesine gittiğim ilaç firmasında "Buraya gelmeden önce şirketimizi duymuş muydunuz?" sorusuna "Tabii, kaç senedir sizin ürettiğiniz antidepresanı kullanıyorum." diye cevap verdikten sonra işe alınma şansım hiç kalmış mıdır acaba?
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
6 ay 18 gün önce gönderdi.
|
Askerden izne gelen komando sevgilimle gece yürüyüşe çıktık. Yolda bir kurbağa vardı, ben bir yandan iğrene iğrene kurbağayı yol kenarına doğru iteklemeye çalışıyorum bir yandan da yardım etmesi için söyleniyordum ki; sevgilim kurbağayı eline alıp havaya kaldırdı ve "Rengi güzel, ağırlığı da yeterli, lezzetlidir bu." dedi! Yüzümdeki ifadeyi tahmin edebilen var mı?
11
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
6 ay 19 gün önce gönderdi.
|
İki yıl önceydi. Kardeşimle sudan bir sebepten ötürü büyük bir kavga etmiş ve on gün dargın kalmıştık. Dargınlığın onuncu günü, öğle vakti, bir alışveriş merkezinde, sevgilimle ettiğimiz kavganın stresini üzerimden atmak için alışveriş yapıyor bir yandan da akşam seminerde yapacağım konuşmanın metnini içimden tekrar ediyordum. O sırada telefon çaldı, arayan kardeşimdi. Yüzümü ekşiterek ve "Of, seni hiç çekemeyeceğim şimdi!" diye düşünerek telefonu açtım ve "Ne var, ne istiyorsun?" diye bağırdım açar açmaz. Kardeşim, cılız bir ses tonuyla "Abla kaza geçirdim, X Hastanesi'ne gel." diyerek telefonu kapattı. O andan itibaren benim için dünya durdu... Renkler, kokular, insanlar, her şey ama her şey, bir anda silindi zihnimden... Büyük bir korkuyla ve aceleyle, hastaneye doğru yola çıktım... Artık, ne akşam gideceğim seminerin, ne sevgilimin o gün arayıp aramayacağının ne de diğer dünya telâşlarının önemi vardı. O günden sonra kardeşim aradığında, telefonu, her seferinde gülümseyerek ve ağız dolusu "Canım" diyerek açıyorum. Bu satırları yazarken bile gözlerim doldu ve okuyan herkese de tavsiyemdir; lütfen sevdiklerinize, şu an ya da geciktirmeden, en kısa zamanda, onları sevdiğinizi söyleyin. Hayat bu, bir dakika sonra bile çok geç olabilir...
19
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|