|
|
|
|
|
5 yıl 8 ay 7 gün önce gönderdi.
|
Ailemi küçükken kaybettim. Çocukluğum ailesiyle birlikte yaşayan arkadaşlarımı kıskanmakla geçti. Benim için mutluluk soba başında ailemle olabilmekti. Şimdi koca kadın oldum. Çocuklarım var. Ama mutluluğun resmi hiç değişmedi. Resimdeki eksik figürse eşim. O, mutluluğu dışarıda arar oldu. Üstelik pervasızca. Hiç saklamadan. Neden mi hâlâ onunlayım? Kendime söz verdim. Küçükken yaşadığım o iç sızılarını çocuklarıma asla yaşatmayacağım.
 0
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|