03 Aralık 2008 Çarşamba
|
|
|
|
|
|
8 ay 2 gün önce gönderdi.
|
Sitede yazılanları okuyorum da şu ana kadar, karısından veya kocasından ona acıdığı için, boşandıkları zaman karşı tarafın ağlamasına bile dayanamayacağı için boşanmaktan vazgeçen veya kararsız kalan birine rastlamadım. Çok istikrarlı kararlar veriliyor. Ben boşanmak istiyorum ama karımın bundan zarar görmesini istemiyorum. Savunmasız biri değil ama onu yüzüstü bırakmış gibi hissedeceğim. Kirletmiş gibi hissedeceğim. O çok yıpranacak ve ayrılmak istemeyecek. O bana çok bağlı. Sorun ne mi? Tamamıyla zıt iki ayrı kafa yapısı. En ufak detaya kadar farklı zevkler. O kadar sorumsuz ki... Dünyadan bihaber. Günlük çıkarları için kendi zevkleri için yaşıyor. Yani bencillik had safhada. Bu yüzden sürekli kavgalar ve tartışmalar yaşıyoruz. Bu kadar farklı kişiliğe sahip biriyle hele ki çok aşık değilken nasıl evlendim bunu bile bilmiyorum. Ne yapmalıyım? Zaten evlenmiş olmamız mı yanlış yoksa sürdürmemiz mi? Çok zor durumdayım.
 25
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 3 gün önce gönderdi.
|
Deliler gibi sevdim seni. Yokluğunda nefes alamayacak, hücrelerini hücrelerimde hapsetmek isteyecek kadar. Hayat toz pembeydi. Bir sen vardın yeryüzünde, bir ben bir de aşkımız. Hiçbir şey seni benden, beni senden alamazdı, alamamalıydı. Doktordan döndüğünde sen raporuna göz atana kadar da hayatımın ekseniydin. Çocuk dahi istemiyorduk, sadece "biz" olmalıydık aşkımızın merkezinde. Hıçkırıklarla raporu okuduğumuzda, yıkılabilecek ne varsa yıkılmıştı hayatımda. Sen, aslanım, sen, tek sevdiğim, yıkılıyordun parça parça. Günlerce ağlaştık "biz"e vurulan bu darbeye. Günlerce sarıldık bizi koparmak isteyen bu illete nispet. Çıkar yol aradım göz yaşlarıma hakim olarak. Buldum sonunda. Madem seninle uzun bir hayat süremeyecektim, sen artık hayatımda yokken, "senden" bir parça ile katlanabilirdim belki yokluğuna. Çocuğunu doğurmak istiyordum. "Biz"den bir canı. Aşkımızın imzasını atmak istiyordum. Değil mi ki, doktorlar sana "Çocuğunuz olsaydı, onu kucağınıza alamazdınız 3-5 sene sonra..." demişlerdi. Ben seni pamuklara sarıp bakacaktım. Hem sana, hem yavrumuza. İyi ki, o kararı alabilecek kadar gençmişim, iyi ki, o kararın arkasında durabilecek kadar "ben"mişim. Bugün, aradan geçen 13 sene sonra, ardıma baktığımda, hayatımda verdiğim en güzel iki karardan biridir yavrumuz. Diğeri, senin olmak kararı. Bugün, yavrumuzun varlığında, tüm olumsuzluklarına karşın raporun, sen hala hayatımdasın ya, sen yavrumuzun büyüyüp serpilmesine tanıksın ya, sen sana olan aşkımı ve tutkumu hala çözemedin ya... Canın sağolsun, benimle kal yeter.
29
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 4 gün önce gönderdi.
|
Kaçtım! Evet işten kaçtım. Tüm izinler durdurulmuştu. Oğlumun okulda düzenlenen doğumgünü partisine gitmek için izin isteyemedim. Okuldan hiç kaçmadım, izinsiz bir yere gitmedim. Bu yaşıma geldim, böyle heyecan yaşamadım. Umarım bir sonraki itirafım "Kovuldum!" diye başlamaz.
23
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 6 gün önce gönderdi.
|
Hemcinslerimin aksine olaylara vırvır etmek yerine susarak tepkimi belli ederim. Hemcinslerinin aksine de sevgili kocam, ''Kesin kafanda kuruyorsun, sesli düşün; vırvır et!'' diye başımın etini yer. Bir yerde bir terslik var ama...
14
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 8 gün önce gönderdi.
|
2 oğlum var. Biri 5, diğeri 1,5 yaşında. Küçük oğlum sebebini kesin olarak bilmediğimiz bir sebepten sorunlu doğdu. Biz bu durumu oğlumuz 4-5 aylıkken anlamaya başladık ama hala kabullenemedik. Acı çekiyorum, her an, her şey acıtıyor canımı. Ben onun abisiyle oynadığını, koştuğunu hayal etmiştim hep; hala yürüyemiyor ve konuşamıyor. Birçok şeyi anlamıyor. Haftanın 2, bazen 3 günü terapilerde geçiyor destek için. Hissettiğim müthiş bir hayal kırıklığı ve gelecek korkusu. Oğlumun yardımsız hayatını şekilendiremeyeceğinden çok korkuyorum. Ben ve babasından sonra ne olacak? Abisine hayat boyu bu yük çok ağır gelecek. Kötü, berbat bir şaka ya da kabus sanki bu... Benim hayatım değil sanki. Elimden bir şey gelmiyor, korkuyorum terapilerin işe yaramamasından. Ve hep aklımda "Acaba benim bir kusurumdan mı kaynaklandı?" sorusu var. İçim içimi yiyor, kendimi yatıştıramıyorum hiç. Eskiden sıkılmalarım ne boşmuş diyorum, keşke kıymet bilseydim. Şimdi en mutlu an bile yarım yamalak. Hep boğazımda bir yumru... Geceleri rüyamda bebeğimin konuştuğunu, yürüdüğünü görüyorum; uyanmak kabus oluyor. Kaçamadığım gerçekler yüzümde patlıyor. Acı neymiş öğrendim hayat, bana mutluluğu da öğret. Canım çok yanıyor.
18
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 9 gün önce gönderdi.
|
6 yaşındaydım annemle babam boşandığında. Annemi teyzemin evine bıraktığımızda bunun onu son görüşüm olacağını bilmiyordum. Hiç aramadı bizi. Hangi yaşta olursa olsun anneye olan ihtiyacın boşluğu vardı içimde. Nihayet anne olduğumda yaşıyor ama görmüyor olduğumu fark ettim. İki sene önce aradım, buldum annemi. Yılların hesabını sormadım. Her gün görüşürmüşüz gibi sarıldık. Kaybettiğim sadece zamandı. Artık annem, kızkardeşlerim hatta bir de yeğenim var. İnsanız, her şey için mazeretlerimiz var ama büyüdük artık, içimizdeki çocuk küsmeyi unuttu.
6
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 10 gün önce gönderdi.
|
Hep cinsel saldırıya uğrayan kadınların sessiz kalmalarına kızardım. İki gün önce cinsel saldırıya uğradım, hukuk mezunu olmama rağmen, ailemin bu konuda bana destek olacağını bilmeme rağmen cesaret edip kimseye anlatamadım. İki gecedir uyuyamıyorum, kabuslarımda hep aynı sahneyi yaşıyorum. Elinden kurtulmaya çalışmak, can havliyle oradan kaçmak için çırpınıyorum. Haykırmak istiyorum, ağlamak istyorum ama sesim çıkmıyor.
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|