|
|
|
|
|
11 ay 29 gün önce gönderdi.
|
Tıp fakültesi 5. sınıftayız. Radyoloji dersindeyiz. 25 kişilik bir grup ekrana yansıtılan MR veya tomografi görüntülerini tartışıp tanı koymaya çalışıyoruz. Başımızda da dünya tatlısı bir profesör var. Ekrana bir beyin MR görüntüsü ve hastanın bilgileri geldi. Sınıfça hırslıyız; koyacağız tanıyı. Beyin kanaması diye tutturdum; bağırıyorum, yırtınıyorum... Karşımdakiler de başka bir tanı diye ısrar ediyor. 20 dakika kavgadan sonra, ki artık kişisel saldırılara başlamıştık, profesör suratında muzip bir gülümseme ile tanıyı söylüyor; ''Arkadaşlar, bu bir ceviz. MR'ını çektikten sonra yedim ben onu." Evet, 25 kişilik doktor grubu geliyoruz magmaya ellerimizde cevizler ile...
 3
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
3 yıl 3 ay 13 gün önce gönderdi.
|
Sevgilimi 3 sene boyunca hep cep telefonumdan veya ev telefonumdan aradım. Cep telefonumu evde unuttuğumda arayıp ona haber vermem. Ama geçen gün, "Sevindireyim, merak etmesin" diyerek bir arkadaşımın telefonundan aramaya karar verdim. Önce sevgilimin cep telefonu numarasını ezbere bilmediğimi fark edip babamı aradım. Numarayı aldım. Arkadaşlarımın gülüşmeleri arasında sevgilimi aradım. Neşeli bir sesle açtı. Ben hal hatır sorarken karşıdan gelen soru karşısında yıkıldım: ''Pardon, tanıyamadım. Kimsiniz?'' Tabii afalladım. "Sevgilim benim, tanımadın mı?" deyip adımı söyledim. ''Benim öyle bir sevgilim yok! Lütfen beni rahatsız etmeyin'' diyerek telefonu suratıma kapattı! Sevgilimin numarasını bilmediğime mi, 3 seneden sonra sesimi tanımadığına mı, bir sürü arkadaşın katıla katıla gülmesine mi yanayım yoksa magmada oturup bu olayı düşünürken, "En azından arayan kızlara yüz vermiyor" diye sevineyim mi karar veremedim.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|