|
|
|
|
|
11 ay 23 gün önce gönderdi.
|
48 yaşındayım. Bu vakte kadar sevgi açlığı çekmenin insan bedeninde ve ruhunda yaptığı tahribatı mesleğime rağmen yeterince anlayamamışım. Emekli öğretmenim. Vaktimi değerlendirme adına bir süredir Çocuk Esirgeme Kurumu'nda bulunan çocuklara etüt çalışması yaptırıyorum. Orada bulunan çocukların fiziksel bütün ihtiyaçları karşılandiği halde neden hiperaktif oldukları, niçin konuşma bozukluğu yaşadıkları, neden öğrenme güçlüğü çektikleri konusunda hiçbir fikrim yoktu. Onlarla birebir çalışmaya başladıktan sonra içinde bulundukları konumun acılığını fark ettim. Aşk acısıyla yananlar, sevip de sevilmediklerini düşünenler, sevgimi anlamadı diyenler, fedakarlıklarının boşa gittiğini bilenler, içindeki şefkat duygusunu yönlendirmek isteyenler... İşte size bütün bunlardan kurtulma şansı. Oradaki bir çocuğun önceleri ilginizi reddettiğini, sonraları ürkek davrandığını ama daha sonra size sevgiyle bakan gözlerini ve kucakladığınızda sarılışlarındaki sevgi gücünü gördüğünüzde eminim bütün acılarınız mutluluğa dönüşecek...
Bu çocuklar bizim... Sadece filmlerde gördüğümüzde ah vah çekerek bir süre sonra unutmayalım. Bu çocuklar sadece sevgiyle topluma kazandırılır. Haftada bir saatinizi bile ayırsanız (ilgiyle, şefkatle, sevgiyle) emin olun karşılığını kat kat ödeyecekler size. Bir süre sonra onların size değil, sizin onlara ihtiyacınız olduğunu fark edeceksiniz. Öğrencilerini sosyal çalışmalara yönlendirmek isteyen öğretmenler, çocuklarına merhamet aşılamak isteyen anne babalar sizler de önayak olun. Çocuklarınızla onları ziyarete gidin. Tabii önce yetkililerle görüşerek.
 3
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|