|
|
|
|
|
1 ay 4 gün önce gönderdi.
|
Yıl 1992, Aralık ayı. Siirt'in Baykan ilçesinde görev yapan abimle yengemin yanındayım. 17-18 yaşlarında, yeni mesleğe başlamış, yengemin arkadaşları olan 4 hemşire kızla akşam yemeğinden sonra çaylarımızı içiyoruz. Derken bir patlama sesi. Birkaç saniyelik bir sessizlikten sonra 2. bir patlama sesi daha. Hemen ışıkları kapatıp yere yatıyoruz. Bulunduğumuz yer bir tepenin yamacında, askeriyeyle yanyana. Teröristler tepeden askeriyeye roketatarlarla saldırıyor. Asker de aşağıdan yukarıya ardı ardına ateş ediyor. Yattığımız yerden başımızı kaldırıp gökyüzündeki aydınlığı izleyebiliyoruz, ortalık cehennem yeri gibi. Çatışma yaklaşık yarım saat sürüyor. Biter bitmez kızlar paltolarını giyip abimin "Ben bırakayım." ısrarına aldırmadan, hızlı bir şekilde evden ayrılıyorlar. Hala cesaretlerine hayran kalırım. (Onlardan aldığım cesaretledir ki fakülteyi bitirince, yanıbaşımdaki İstanbul da şark görevinden sayılmasına rağmen Diyarbakır'ı tercih etmiş, il merkezine 120 kilometre uzaklıkta bir dağ köyünde çalışmıştım.) O yarım saatlik çatışma beni uzun bir süre etkilemişti. Şimdi orada görev yapan askerleri ve onların yollarını gözleyen annelerini düşününce, şehit haberlerini duyunca; aldığım nefesten, rahatça uyuduğum yatağımdan, keyifle içtiğim çaydan bile utanıyorum. Onların hakları nasıl ödenir bilemiyorum. Bir de üstüne bazı vatandaşların "PKK'lılara terörist diyemeyiz, onlar da davalarında haklılar" demelerine ise söyleyecek çok şey olmasına rağmen bir şey söyleyemiyorum. Ne diyeyim, sizi magma bile kabul etmez, püskürtür!
 21
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
2 ay 15 gün önce gönderdi.
|
Kızım 7, oğlum 1 yaşındayken yeniden hamile olduğumu öğrendim. Dünyam karardı. Asla aklımın ucundan geçirdiğim bir şey değildi 3 çocuklu olmak. Aldırmak mı? Hep kürtaj karşıtı olmuş, bunun cinayetten farklı olmadığını savunmuştum. Ama şimdi çok zor durumdaydım. Günlerce ağladım. Evet bir karar vermeliydim ve doğru ya da yanlış bunu uygulamalıydım. Hiçkimse yardımcı olamıyordu çünkü bu hayat benimdi ve kararımı kendim vermeliydim. itiraf.com'da yayınlanan kürtajla ilgili tüm itirafları okumuş ve sonrasında beni nelerin bekleyeceği ile ilgili fikir sahibi olmuştum. Bir canlının yaşamasına izin vermek ya da yaşamına son vermek... Allah'ım ne ince bir çizgideydim böyle. Ben kararımı verene kadar bebeğim 9 haftalık olmuştu bile. Sadece 1 haftam kalmıştı. (Yasal süre 10 hafta) Aldırmaya karar verip son kez doktora gittiğimde bebeğimin minicik kalbinin sesini duydum ve son kararımı verdim. Şimdi tam 11 haftalık bir kızım var. Evet, biraz zor 3 çocuklu olmak ama çok da keyifli. Onu iyi ki dünyaya getirdim. Yoksa ben de diğerleri gibi ömür boyu vicdan azabı çekecek, her yıl yaş hesabı yapacak, "Onu soğuk bir hastane odasında çöp kutusuna bıraktım!" diyerek gözyaşı dökecektim. Bu itirafı benim gibi itiraf.com'dan yardım isteyenler olur diye yaptım. Bir bebeğin yaşamasına sebep olurum belki...
9
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
3 yıl 4 ay 5 gün önce gönderdi.
|
1. sınıfları okutuyorum. Öğrencimin biri heyecanlı heyecanlı, "Öğretmenim, babam bana g.tü başı açık bir bebek almış. Şarkı da söylüyo. Bugün onu görmeye bize gelir misin?" dedi. Off yaa! Bu çocukların konuşmalarını nasıl düzelteceğim ben?
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
3 yıl 6 ay 10 gün önce gönderdi.
|
Birkaç gün önce gazetede, Çin'de 1 milyar üç yüz milyoncu bebek doğduğu için kutlama yapıldığına dair bir haber vardı. Kendimi, 1.300.000.000 sayısından 6 sıfır atmaya çalışırken yakaladım! Bu YTL aklımızı başımızdan alacak galiba.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
3 yıl 6 ay 19 gün önce gönderdi.
|
Öğretmenim. Boş dersimde öğretmenler odasında otururken itiraf com'a gireyim dedim. O da ne? "Bu site sakıncalı içeriğinden dolayı MEB tarafından yasaklanmıştır" diye bir yazı çıktı! Kendimi yasadışı bir terör örgütüne üyeymiş gibi hissettim. itiraf com'a haksızlık yapıldığını düşünüyorum.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
4 yıl 4 ay 6 gün önce gönderdi.
|
Kalabalık bir ailede büyüdüm. Babamla annemin bizi çok sevdiğini hissederdim ama bunu hiçbir zaman göstermezlerdi. Ortaokuldaydım. Çok bunalımda olduğum dönemlerden biriydi. İntihar etmeye karar verdim. Evde bulduğum aspirinleri içtim. Sanıyorum 10 tane filandı. Başka da ilaç bulamadım. Zaten amacım ölmek değil, onlara azıcık vicdan azabı çektirmekti. İlaçları içip uyudum. Sabahleyin bir uyandım ki kulaklarımda acayip bir çınlama, uğuldama var. Hiç de duyamıyordum! Anneme söyledim. (İlaç içtiğimi sakladım tabii.) Babam hemen doktora götürdü. Muayeneden sonra doktor, kulaklarımda iltihaplanma olduğunu söyleyerek bazı ilaçlar vermişti. Neye niyet, neye kısmet!
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|