|
|
|
|
|
1 yıl 3 ay önce gönderdi.
|
1- 16 yaşındaydım, intihara kalkıştığım için sorgusuz sualsiz beni evire çevire dövmüştü. Dolabın kapağına çarpmıştı başımı ve bir çivi kafa derimi sıyırıp kanlar hafiften süzülünceye dek bırakmamıştı dayak faslını. Yüzümün halini görüp soranlara ranzadan düştüğümü söylemiştim. 2- 17 yaşındaydım ve sofradaydık. Sahura kalkıp sofrayı neden ben hazırlamıyorum diye gözümün üstüne tüm gücüyle yumruk attı. Günlerce mosmor olmuş bir gözle okula gittiğimde soranlara o zamanlar henüz 1 yaşında olan kardeşimin yanlışlıkla tekme attığını söylemiştim. 3- Galiba 5 yaşlarındaydım, çocuk aklımla okula gideceğim diye evden çıkıp bir iki saat gelmedim diye beni öyle bir dövmüştü ki günlerce acıdan ağladığımı bilirim. Anneannem sorduğunda hasta olduğumu söylememi tembihlemişlerdi. 4- Okula gitmiyordum henüz, annemle kavga ettiklerini duyduğumda onu da dövecek diye ağlamaya başlamıştım, kapıdan çıkmak üzereyken beni buldu ve ağlamaktan bayılana dek dövdü. O kadar ki annem soranlara mahallenin çocuklarının yaptığını söylemesine rağmen komşumuz olan bir yaşlı teyze inanmamış ve bunu bir çocuğa yapanı mutlaka bulmaları gerektiğini söylemişti. 5- Esas itiraf bütün bunları yapan insan, 2 üniversite mezunu, yabancı dil bilen ve oturduğumuz şehirde tanınan, herkeslerin pek bir övdüğü babam. Ama ben en çok anneme kızıyorum, ben çocuk aklımla bile onu korumaya çalışırken o bir kere bile babama engel olmadığı ve her seferinde dayak yememin benim suçum olduğunu söylediği için. Kendi mesleği, ailesinin gayet iyi maddi gücü olmasına rağmen hiç aldırmadığı için. Babama gelince bir bankamatikten farkı yok benim için. Ben ruhumda hiçbir zaman onarılmayacak yaralarım,kırık ruhum ile okulu bitirmek için gün sayıyorum.
 7
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|