|
|
|
|
|
1 yıl 3 ay 5 gün önce gönderdi.
|
Yolda kazı çalışması yapılıyor. İş makinası ufak bir su birikintisine hızlıca dalınca, çıkan su ben dahil, orada yapılan işi izlemekte olan tüm ahaliyi ıslattı. Aramızda 5-6 yaşlarında bi ufaklık vardı. Biz tabi çil yavrusu gibi dağıldık etrafa. Ufaklığa gözüm takıldı; çocuk önce elinin tersi ile yüzünü sildi, sonra haşin bir bakış attı koca makineye. Belinden çıkardığı su tabancasını acımasız gözlerle karşısındaki koca makinaya dikti, hiç acımadan ateş etti... Fışk fışk!
 5
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 3 ay 5 gün önce gönderdi.
|
Ehliyetimi aldığım gün arkadaşlarımla Cuma namazına gitmiştik. Planıma göre namaz sırasında secdeye yatınca gömleğimin üst cebindeki ehliyet düşecek, arkadaşlarım da böylelikle yeni ehliyetimi görecekti. Namaz kılmaya başladık. İlk secdeye yatışta düşmedi. İkincisinde kendimi daha hızlı yere attım, yine düşmedi. Üçüncüsünde resmen amuda kalktım. Maalesef yine düşmedi... Artık son rekatta nasıl gaza gelmişsem kendimi öyle bir yere attım ki önce kafamı yere vurdum, ardından hızımı alamayıp öndeki dedenin sırtına çıktım. Ve, ve, ve, mutlu son... Yerdeki ehliyetimi gördükten sonra ne dedenin bastonunun acısı ne de kafamdaki kocaman yumrunun acısını hissetmiyordum...
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 3 ay 5 gün önce gönderdi.
|
Çok değerli site arkadaşlarım! Çocukluğunuzda pasta yiyemediğinizden veya kaleminizin küçük olduğundan utanıp şekilden şekile girmişsiniz. Benim çocukluğumda öğretmenimizin önemli öğütlerinden biri okula papuç ile gelmemizdi. Pabuç giymezsek hasta olurmuşuz. Çünkü ayakkabısı olmayan çok arkadaşımız vardı. Kışta, kıyamette yağmur çamur demeden öylece yalınayak okula gelirdik. Bezden yaptığımız topumuzu hepberaber oynardık. Ortaokul yıllarımızda 19 Mayıs törenlerine hazırlanırken öğretmenlerimiz bizi bez ayakkabı almaya zorlamaz, bez ayakkabısı olmayanlar beyaza boyasınlar derlerdi. Biz de ayağımızda ne varsa (lastik veya iskarpin) kireçle beyaza boyardık. Ve ayakkabısı olan olmayan, elbisesi yamalı veya ütülü bütün çocuklar hepbirlikte oynardık. Kimse kimsenin elbisesine ayağına bakmazdı. Hiç kimse kendinde eziklik hissetmezdi. Ne mutlu çocuklardık biz. İyi ki köyde büyümüşüm. Pasta mı? O da ne?
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 3 ay 5 gün önce gönderdi.
|
İki yıl önce birinci sınıfları okutuyordum. Öğrencileri daha tam olarak tanımadığım okulun ilk günleriydi. Derste beslenme yapıyoruz. Öğrencilerin büyük çoğunluğu sandviç, meyve suyu, süt, elma vb. oluşan beslenmelerini peçetelerini de sererek sıralarına yaydılar. Güle oynaya yemek yiyen çocuklarımın arasında, en önde oturan bir çocuğumun ellerinin arasında gazete parçasına sarılmış bir şeyi evirip çevirdiğini gördüm. Yanına gittim ve elindeki gazeteyi açtığımda içinde çocuğun beslenmesi olduğunu gördüm. Ekmeğin köşesinden koparılmış içi boş bir parça... Evet içi bomboş bir ekmek köşesi. Yanında su bile yok. Çocuk gazetesini sıranın üzerine açtı ve ekmeğini kemirmeye başladı. Gözümün önüne sabah oğlumla yaptığım tartışma geldi. Ondan bir yaş büyük oğlum X marka süt olmazsa bundan sonra kahvaltısında asla ve asla süt içmeyeceğini söylemişti. Ben sınıf annesine para verip öğrencim için kantine sandviç yaptırmaya gönderdim. Biraz sonra sınıf annesi gelmeden çocuk yanıma geldi ve "Beslenmem bitti, tuvalete gidip ellerimi yıkayabilir miyim?" diye sordu. Evet beslenmesi bitmişti, yani içi boş olan ekmek köşesini kemirmeyi başarmıştı. Şimdi üçüncü sınıftayız onunla birlikte. Ben de her bayram ona ve iki kardeşine bayramlıklarını alıyorum. Okul ihtiyaçlarını karşılıyorum. Eline torbaları arkadaşları sınıftan çıktıktan sonra veriyorum. O an gözlerinde gördüğüm sevincin ve parıltının bana yaşattığı mutluluğu hiçbir şeye değişmem.
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 3 ay 6 gün önce gönderdi.
|
Seni boş bir binanın zemin katında bulduklarında tahmini 20 günlük olduğun söyleniyor. Oysa hayatımıza katıldığında (tahmini) 40 günlük olmuştun. Sıkıntılı, ağlamaklı, sancılı ve uykusuz geçen gecelerinin ardından tam bugün 8. ayını bitiriyorsun. Geçen zaman içersinde sana o kadar bağlandım ki, daha önceleri için bana eziyet gelen bu hayat seninle yeniden anlam kazandı. Ölmek düşündüğüm zamanlarda kendimi sürekli hırpaladığım dönemlerin ardından şimdi seninle daha fazla yaşayabilmek, hayatı daha çok paylaşabilmek için kendimle savaş veriyorum. 5 ay sonra yapılacak mahkemeden sonucu nüfus kağıdını ailemiz adına aldığımızda asıl doğum günü kutlamanı yapacağız. Biliyor musun; ruhumdaki çocuğu da seninle büyütüyorum, sen büyürken farkında olmadan beni de eğitiyorsun. Seni çok ama çok seviyorum canım oğlum.
10
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|