|
|
|
|
|
4 ay 8 gün önce gönderdi.
|
Evlenmiş olan eski sevgilimi rüyamda gördüm. Sabah allak bullak olmuş bir şekilde uyandım. Uyanır uyanmaz tutamadım kendimi, hüngür hüngür ağlamaya başladım. Rüyamda, birlikte çok güzel bir gün geçiriyorduk. Omuzuna başımı dayamış, ağlıyordum, konuşup dertleşiyorduk. Ayrı geçen yıllarda neler yaptığımızı anlatıyorduk, pişmanlıklarımızı ve sevinçlerimizi anlatıyorduk. Rüya bile olsa, benim paramparça olmama sebep oldu. Ama yine de O'nunla bir gün geçirmeyi çok isterdim. Bir saat bile yeterdi. O'nunla konuşmayı, eskisi gibi dertleşmeyi çok isterdim. Sonunda bir bedel ödeyeceksem bile razıyım. Keşke O'nunla bir gün beraber olsam. Bir kaç saat bile yeter. Ertesi gün ölmek bile kabulüm.
 9
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 20 gün önce gönderdi.
|
Ne zaman bilgisayarın başına itiraf yazmak için otursam bir bakıyorum hep hüzünlü, canımı yakan şeyler geliyor aklıma... Zorla evlendirilen eski sevgilime duyduğum, devam eden aşkım ve beni deli gibi seven sözlüm, ailemi kaybetme korkum, rahatsızlığım sebebiyle ileride çocuğum olma şansımın az oluşu, çocukken yaşadıklarım, üniversite mezunu olmama rağmen iş bulamamam... Ama ben sürekli espri üstüne espri yapan, devamlı gülen biriyimdir. Gel gör ki; yazacak bir tane komik, eğlenceli itirafım yok. Sanırım her şeyi bilinç altıma iterek, mutluymuş gibi yaparak atlatıyorum. Ya bir gün patlarsam, gerçekleri saklayacak gücüm kalmazsa diye çok korkuyorum. Bir gün gülmekten vazgeçersem diye çok korkuyorum. İçten olmasa bile gülmeye ve herkese bunu göstermeye devam etmek istiyorum. En önemlisi; bir gün eskisi gibi gözlerimin içiyle gülmeyi, gerçekten gülmeyi her şeyden çok istiyorum.
3
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
7 ay 16 gün önce gönderdi.
|
Hep babamı kaybetme korkusuyla büyüdüm. Çünkü terörün en koyu zamanı Siirt'e taynimiz çıkmıştı ve ben daha 7 yaşındaydım. Akşamları babam silahını alıp, giderdi. Ben de gizlice balkonun kapısından ne olduklarını sormaya cesaret edemediğim parıldayan ışıkları izler, silah seslerini dinlerdim ve babamın geri geldiğini hayal ederdim. Çok şükür, babam hep geri geldi ve şimdi yanımda. O'na her baktığımda içim sevinçle doluyor. Peki ya gelemeyenlerin çocukları, eşleri, anne-babaları... İşte onları her düşündüğümde boğazımda bir düğüm oluşuyor, içim sızlıyor. Bu sonuçsuz savaş nereye kadar sürecek? Sürekli bunu düşünüp, üzülmeye devam ediyorum.
9
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|