|
|
|
|
|
1 yıl 2 ay 1 gün önce gönderdi.
|
Son günlerde yayınlanan ilkokul ve yokluk konulu itirafları, biriken yaşlar akmasın diye gözlerimi iyice açarak ve kırpmadan okumaya çalışıyorum. Benim de ilkokula başladığım sene ailem oldukça sıkıntılı bir dönem geçiriyordu, tek çocuk olmama rağmen birçok ihtiyacımı karşılayamıyorlardı.Bütün çocukların heyecanla gittikleri okula ben hep utana sıkıla giderdim. Herkes yeni ayakkabılarıyla gelirken ben yırtılmış ayakkabılarım görünmesin diye tenefüse bile çıkmadan ayaklarımı sıranın altına saklardım, küçücük elimin, minicik parmaklarımın arasında bile kaybolacak kadar ufalmış kalemim görünmesin diye deftere o kadar yaklaşırdım ki öğretmenim gözlerimin bozuk olduğundan şüphelenirdi, en korkuncu da besleme saatleriydi benim için. Sıranın altında açılan ve oradan yenmeye çalışılan birkaç zeytin ve ekmekten oluşan beslenmenin verdiği sıkıntıyı hayatımın hiçbir döneminde yaşadığımı hatırlamıyorum. Bu ve bunun gibi onlarca kötü anı çok geride kaldı belki, artık kendime ait arabam, evim, herkesin imrenerek baktığı bir hayatım, belki de her şeyim var ama hala o ezikliği atamıyorum. Ben hala ayakları sıranın altında, tenefüse çıkamayan küçük kız çocuğuyum. Unutamıyorum...
 7
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|