|
|
|
|
|
2 yıl 11 ay 4 gün önce gönderdi.
|
İşleri kötüye gidiyordu kocamın. Yardım etmek adına krediler kullandım, çek karnemi verdim hiç düşünmeden. Kazanılırdı, ondan gelen her şeye göğüs gerilirdi. Tıpkı anne olmaktan vazgeçmek gibi... Aldatıldığımı hissettirdi sonra o adının üstüne hayat kurduğum sevda. Telefonlarını şifrelemekle başladı, benden bahseden mesajlarla devam etti. Varlığımdan rahatsız olan biri vardı artık. Sadece ellerinden kayıyorum diyebildim. Ne sorulacak soru bulabildim, ne de cevabı duymaya cesareti. Öfke miydi çaresizlik mi bilmem, her şeyi bırakıp anne evindeydim derin nefes alabildiğimde. Evim, işyerim, arabam hepsi satıldı ardımdan ve dahası da vardı; altından kalkamayacağım kadar borç. Sonrası malum; icralar, mahkemeler, yakalanmalar. En dipteydim artık. Sonra O girdi hayatıma, yanlış zamanda geldiğini bildiğim davetsiz misafir. Sevilmenin en coşkulu anıydı O, öyle güzel şımartıyordu ki... Hayır diyemedim. Tutunmak için bir hayale ihtiyacım vardı. Bir yıl sonra geldi kocam; yorgundu, çok çaresizdi. Kapının önünde bırakamadım, kıyamadım 10 yıllık emeğime. Arkadaş gibi yaşasak da aynı evde, benim ondan gittiğimi anlamış olsa da; yüzüne baktıkça bir başkasını kattığım için hayatıma utandım... Çok utandım. Tüm haklılığımı, hayatıma O'nu katmakla kaybetmiş gibiydim. Sessiz sedasız gitti yine, 2 ay oldu. Yine beni bana, çaresiz bıraktı gitti. Bu gelgitlerimde şimdi de O gidiyor hayatımdan, hissediyorum. Öyle bir köşede izliyorum hayatımı.
 1
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|