|
|
|
|
|
2 yıl 11 ay 10 gün önce gönderdi.
|
Son bir sene içinde HIV(+) olduğumu öğrenmek, muhtemelen beni en çok sevip sevebilecek kişiye de bu virüsü bulaştırdığım için terk edilmek, işi bıraktıktan sonra bir daha iş bulamamak, iş ve sigorta yokluğu nedeniyle tedaviye başlayamamak ve hayatımda bir daha kimsenin beni sevmeyeceği gerçeği ile yüzleşmek zorunda kaldım. Aslında sevilip sevilmemek o kadar önemli değil çünkü sevgiyi hak etmediğimi düşünüyorum. En çok sevdiğim insana HIV bulaştırabildiğime göre ben sevgiye layık değilim. Kendimi çok karanlık ve kaybetmiş hissediyorum. İntiharı düşündüm ama beceremiyorum. Artık sadece kaza sonucu falan bir an önce ölebilmek için dua ediyorum. İnsanları çok fazla üzdüm ve çok bencildim. Hayatımın bir değeri olduğuna inanmıyorum. Çok ağlak ve değersiz bir itiraf oldu belki ama hayatımın gelip dayandığı nokta bu. Kendimden nefret ediyorum.
 2
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|