|
|
|
|
|
|
|
7 ay 12 gün önce gönderdi.
|
Sabahın erken saatinde okula gidiyorum. Otobüsten indikten sonra, bir süre daha yürümem gerekiyor. Ancak daha birkaç adım atmadan donup kalıyorum, ufak bir sokak çocuğu yere eğilmiş önceki günden kalan ve kuşlara verilen simitleri yiyor. Daha görüntünün şokunu atlatamadan; bir simitçi geliyor çocuğu ayağıyla iterek uzaklaştırmaya çalışıyor, çocuk dengesini kaybediyor ve yana düşüyor. Elini alnına atıyor ve eline bakıyor, kanı görüyorum. Kendimi kaybediyorum, nasıl olduğunu hatırlamadığım bir şekilde simitçinin yanındayım diğer insanlar beni tutuyor ama bütün benliğimle ona vurmak, zarar vermek istiyorum. Kargaşada tezgah devriliyor, simitler etrafa saçılıyor. Hemen köşede duran trafik polisi geliyor, sinirimden ağlayarak anlatıyorum olanları. Ben ve simitçi, karakolda birkaç saat geçiriyoruz. Ben tüm simitlerin parasını veriyorum, olay polislerin deyimiyle tatlıya bağlanıyor. Bugün bana acı veren şey ise; o sokak çocuğuna o an yardım etmeye çalışmak yerine, simitçiye saldırmamın pişmanlığı başka bir şey değil.
 7
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
inas,
Kadın
,
34
,
Almanya
|
7 ay 12 gün önce gönderdi.
|
Kayınvalidemlerde ilk kalışım, sabah erkenden uyandım. Ne yapacağımı bilmiyorum, gürültü de yapmak istemiyorum. Kocamı uyandırıp "Ne yapayım?" diye soruyorum. Uyandırılmaya kızmış olan kocamın cevabı: "Koskoca kadınsın, kitap oku!"
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|