27 Mayıs 2012 Pazar
|
|
|
|
|
|
|
|
7 ay 18 gün önce gönderdi.
|
Ağrı'da öğretmenlik yaptığım yıllarda veli ziyaretleri yapıp elimden geldiğince aileleri tanımaya çalışıyordum. Bir çok öğrencim eve gelmem konusunda adeta bana yalvarırken, sınıfımın en temiz ve çalışkan öğrencisi bir kez bile evlerine davet etmemesi çok dikkatimi çekiyordu. Bense böyle bir öğrencinin velisi ile tanışmayı, yetiştirdikleri evlat için teşekkür etmeyi çok istiyordum. Bir gün süpriz olsun diye, bir öğrencimden beni Ahmet'in evine götürmesini rica ettim. Giderken de elim boş olmasın diye pasta ve kola aldım ki pastayı çok sevdiğini biliyordum. Neşeli bir şekilde hayli bir zaman yürüdükten sonra evlerine geldiğimde dünyam başıma yıkılmıştı. Geldiğimiz yer eski bir ahırdı. Eski bir ahırın tek gözünü kapatarak kendilerine ev yapmışlardı. İçerde ise sadece yatak ve bir kaç mutfak eşyası bulunuyordu. Ağrı'nın dondurucu soğuğunda naylonla kapatılmış kırık pencereler ve eskimiş bir soba vardı. Kapısı kırık olduğundan içeri girdiğimde yaşlı bir kadın ve üç tane çocuk yatıyorlardı. Öğrencim beni görünce hemen ayağa kalktı. Evde oturmaya yer bile yoktu. Yaşlı kadından dinledim hikayeyi. Eşi köy ağasıymış. Başka birisini kuma getirince, kuma istememiş kadıncağızı. Kadını ve çocukları acımadan evden atmış ağa bozuntusu. Kimi kimsesi olmadığı için de buraya sığınmışlar. Kimseden de yardım isteyememişler. Bunları dinledikten sonra; nutkum tutuldu. Nasıl da farkedememiştim ki? Öğrencim bir lokma ekmeğe muhtaçken ben elimdeki getirdiklerimden utanarak dakikalarca ağlamıştım. Durumu iyice anladıktan sonra hemen gerekli yerlere durumu bildirdim. Bildiğim bütün dernek ve yardım kuruluşlarına durumu izah ettim. Elimden geleni yapmaya çalıştım. İlk iş olarak eşyalı bir ev ayarlandı öğrencime. Burs bağlandı kardeşlerine de. O an öğrencimin mutluluğu bir an vicdanımı rahatlattı. Tayinim çıkıp ağrıdan ayrılana kadar elimden geleni yaptım Ahmet'ime. Ve daha dün aradı beni teşekkür etmek için yeniden. Kazanmış üniversiteyi.
 3
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 2 ay 23 gün önce gönderdi.
|
Çok seviyorum, öyle böyle değil, kendimi unutup deli gibi... Bunu geç fark eden eski sevgilillerimin hemen hepsi, şimdi gittiklerine bin pişman. Buna rağmen hayatıma giren insanlar ise sürekli gidiyorlar, durduramıyorum. Pişman olacaksınız gitmeyin, diyemiyorum da. Çok sıkıldım bu ritüellerden çünkü. Sanırım beni uzaktan sevmek aşkların en güzeli.
10
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 4 ay 17 gün önce gönderdi.
|
Yaşamayı lüks hale getirdikleri yetmezmiş gibi -dolaylı vergi adı altında- bizleri kaz gibi yoluyorlar. İşin ilginci tüyler bitti, borçla yaşıyoruz. Akaryakıt, elektrik, doğalgaz ve dolayısıyla her şey artık çok pahalı olduğundan ürettiğimiz mallar dış piyasaya pahalı geliyor. Sayelerinde müthiş(!) ekonomimiz bitti. Artık kendi isteğimle tek kuruş vergi ödemiyorum! Tükettiğim her şeyin kaçağını, faturasız olanını arıyor ve buluyorum da! Bizleri zora sokarak, keyif içerisinde mali açıklamalar yapan bu yönetimden de iğreniyorum!
2
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 6 ay 13 gün önce gönderdi.
|
Yıl 2006, yer Ürgüp. Bisiklet yarışı ve festival gibi bir etkinlik var ilçede. Akşam kutlamalar devam etmekte. Tek başıma, bir marketin önünde arkadaşlarımı beklemekteyim. Sola dönüp bakmamla birlikte, bir anda etrafımdaki herşey ve herkes yavaşlıyor. Gelen onca ses, bir uğultu sanki. Karşıdan gelen varlığa odaklanıyor gözlerim. Adımları yavaş. O yaklaştıkca bir rüzgar uçuruyor saçlarımı. Üzerinde beyaz, bol keten gömlek ve pantolon var. Yukarıdan bir ışık hüzmesi üzerine vurmuş sanki. Gözlerim kamaşıyor. Bir yabancı ama bir o kadar da tanıdık. Önümden yavaşca geçip gidiyor. Market görevlisinin sorusuyla herşey bir anda eski halini alıyor: " Gıvanç Datlıtuu değil mi bu apla yaaa?"
1
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 7 ay 16 gün önce gönderdi.
|
O kanser oldu, ben yanındaydım. Ben kanser oldum, o yanımdaydı. O ikinci kanseri yaşarken, ben yanındaydım. Ben ikinci kanseri yaşarken, o yanımdaydı. Biz iki meslektaş, komşu, çocuklarını yalnız büyüten, ayakta ve hayatta kalmak için çaba sarfeden, çok iyi iki dostuz. Şimdi dostum, kanserin vücudunu ele geçirmesi nedeniyle sona yaklaşıyor. Onkologlar tedavileri kesti, artık yapılacak bir şey kalmadığını söylediler. Ondan gizli gözyaşı döker ve Tanrı'ya yakarırken, o sıcacık yüreğiyle gözlerime gülümseyerek bakıyor ve "Buraya kadar, bundan sonra beni takip etmek yok. Sana kanser kesinlikle yasak. Benim çocuklarım da önce Allah'a, sonra sana emanet." diyor. Sonsuzluğa açılan o kapının dibinde dururken dahi zarafetini, onurlu duruşunu bırakmayan canım arkadaşım, seni çok seviyor ve sana çok saygı duyuyorum. Allah'ım lütfen... Daha değil, olmaz... Lütfen...
2
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 8 ay 27 gün önce gönderdi.
|
Ağlarmış insan, bahçeye biber, fasulye toplamaya indiğinde arkasından bebesi ağlarsa o da ağlarmış, bir yardım edenim, halin nedir diye soranım yok diye. Anası telefon edince, biraz fasulye gönder diye, karnım burnumda bunları ekerken yanımda yoktun, diyemezmiş insan. Fasulyenin kilosu varsın 5 Lira olsun, satın alacak olan düşünsün, ben organik tüketir, organik satarım, hazırcılara yedirmem der kendince tesellli olurmuş. 300 Lira maaşla çalışıp, 2 yılda 175 gram altına yatırım yapabildiğinde, aylık geliri 20 katı olan eşe öfke beslermiş insan, aylık 100 TL harçlığı çok görürse. Kendi kazandığından başkasına hayal ortağı olamazmış insan, eşi bile olsa. İşte böyle dertlenir dertlenir ağlarmış bu insan! Kendi kazandığıyla gelecek düşlermiş bir yandan.
1
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|