|
|
|
lcvrt,
Kadın
,
29
,
İstanbul
|
1 yıl 7 ay 20 gün önce gönderdi.
|
Ne yapacağımı bilmiyorum. Bu çağda bu çocuklara, ormanın ne demek olduğunu, telgrafın MSN'deki titreşim olmadığını, ağaçların Şubat'ta değil de normalde Nisan ayı gibi çiçek açtığını anlatamıyorum. Çocuklarım orman görmüyor, telgrafın adının belgegeçer olduğunu ve ne işe yaradığını anlamıyor. İşin kötü yanı doğanın değişiminden bihaber Şubat'ta neden çiçek açtığına ve şiirlerdeki Nisan'da açar çiçekler dizelerine anlam veremiyor. Nerde idealistlik, nerde öğretme hevesi.
 0
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
lcvrt,
Kadın
,
28
,
İstanbul
|
2 yıl 6 ay 8 gün önce gönderdi.
|
Bir aile vasıtasıyla bana görücü geldi. Daha doğrusu çocukla telefonlaştık ve yemeğe çıktık. Hani normalde ellerine, ayakkabılarına, dişlerine bakılır ya; ben göbeğine baktım. "Acaba evlenirsem bu göbekte rahat uyuyabilir miyim?" düşüncesine daldım.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
lcvrt,
Kadın
,
28
,
İstanbul
|
2 yıl 8 ay 20 gün önce gönderdi.
|
Babam kalp hastasıydı, abim manik depresif. İkisinin de horlaması bizim için önemliydi. Babamın horlaması yaşadığının göstergesiydi. Abiminki ise uyku ilaçlarının işe yaradığının göstergesi oldu hep. Horlamak sanırım yaşamla bağımız oldu bizim.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
lcvrt,
Kadın
,
27
,
İstanbul
|
2 yıl 11 ay önce gönderdi.
|
Geçen sene mezun ettiğim ve şu an altıncı sınıfa giden öğrencim bugün bana hayatımın en anlamlı hediyesini verdi. İlk önce ceketini açıp beyaz bir gül çıkardı, bana doğru uzattı. Daha sonra ceketinin cebinden bir kağıt çıkardıı, içindeki çiçek yapraklarını üzerime savurdu! Uçuşan yaprakların içinde kalakaldım! Hayatım boyunca hiçbir erkek arkadaşımın bana bu mutluluğu yaşatmamasına mı yanayım, bir çocuğun gönlünü bu kadar doldurduğuma mı sevineyim bilemiyorum!
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
lcvrt,
Kadın
,
23
,
İstanbul
|
7 yıl 2 ay 7 gün önce gönderdi.
|
Hangisinden başlıyacağım bimiyorum. 1) Ablam bütün değer verdiğim insanları elimden alıyor. Ayrıldığında veya mutlu olduğunda da yanında kalıp teselli etmemi istiyor. Herhalde en zoru da bu olsa gerek. 2) Babam bir ay önce olur olmadık bir nedenden dolayı beni, ablamı ve annemi dövdü. Hala konuşmak, hatta yüzüne bakmak dahi istemiyorum. Şiddetin en kötü yanı, suçlu senmişsin gibi kimseye anlatamaman. Ayrıca babam emekli bir öğretmen. 3) 23 yaşına geldim ve hala abimle iletişim kuramadım. En zoruma giden de beni değersiz görmesi.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|