27 Mayıs 2012 Pazar
|
|
|
|
|
|
1 yıl 7 ay 13 gün önce gönderdi.
|
Evde sadece kocamla ben çay içeriz, üstelik ciddi anlamda da tiryakisiyiz. Yıllar yıllar önce; çayı demler, tepsiye dantel serer, bardakları tabaklarıyla, şeker ve kaşıkla birlikte dizayn edip öyle servis yapardım. Sonra; sadece ikimiz içtiğimiz için, tek demlikle daha lezzetli olduğu için - cidden ama - çaydanlığı bırakıp sadece demlikle demlemeye başladım. Sonra, ikimiz de şekeri bıraktık; kocam demlediği zamanlar, bardak altını koymaz oldu. Şeker-kaşık zaten gereksizdi. Bir tepsi, iki bardak ve demlik. Sonra sonra, yine kocam başlattı, bir elinde demlik, diğer elinde iki bardak, tepsi kullanılmaz oldu. Baktım ki çok pratik oluyor böyle, senelerce bu şekilde, bir demlik ve iki bardakla servis yaptık. Son aylarda da, sadece bir demlik ve bir bardakla yapıyoruz servisi, yani aynı bardaktan içiyoruz çayımızı. Son aşamanın avucumuzdan içmek olmasından korkuyorum.
 4
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 7 ay 21 gün önce gönderdi.
|
Öksürüyorum, "Al iç, su getirdim." diyor. Dışarıdan gelip lavaboya gidiyorum, elbiselerim çoktan katlanmış oluyor. Galiba acıkmaya başladım diye düşünürken, "Bak sana yemek ısıttım." diyerek tepsiyi bana uzatıyor. Uyumak için yatağıma gittiğimde, yerinden kalkıp bana iyi geceler öpücüğü veriyor. Çalışırken, "Ne istersin? Kahve yapacağım sana. Lütfen söyle!" diyor. Ayakkabılarımı giyerken yere bıraktığım çantamı eline alıp beni uğurluyor. Uykusundan kalkıp "iİlacını aldın mı?" diye beni takip ediyor. Tüm bunları Down sendromlu kardeşim yapıyor. Beni kendinden bile çok sevmesi, beni benden alıyor.
3
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 8 ay 17 gün önce gönderdi.
|
Velilerime ısrarla çocukların bilgisayarda geçirdiği vakti sınırlı tutmalarını, onun yerine parkta, sokakta oynamalarını söylüyorum. Yok yani kendimden biliyorum. Oturunca kalkamıyorum başından. Ya kocam, ya çocuklarım uyarmak zorunda kalıyorlar.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 10 ay 2 gün önce gönderdi.
|
On binde bir hastalıkmış... Ameliyatla sorun çözüldü ama ameliyat sonrası daha da kötü uyandım. Ama uyandım... Yoğun bakımda hemşirenin sesine açtım gözlerimi, ağrıdan kıvranıyorken annemle babam gözlerinde ışıl ışıl bir gülümseme, ağızları kulaklarında; "Ameliyat iyi geçti" dediler. Hiç aklıma gelmemişti kötü geçme ihtimali. Neden seviniyorlardı ki? Benim canım acıyordu oysa... Ruhum bedenime hapsolmuştu yine! Oysa o dokuz saatlik ameliyat; yedi sene öncekini iyileşerek geçirdiğim ikinciye felçli bedenimin, tekrar iyileşmesi ya da tamamen yatalak kalmam arasındaki farktı. Herkes seviniyordu, herkes sonunda o gece rahat uyuyabilecekti. İyileşmek bana kalmıştı, artık top bendeydi. Ama hiç öyle olmadı. Bu hastalık "benim" omuriliğimde, "benim" bedenimdeydi ancak, bu hastalık, ailemin hastalığı, "bizim" hastalığımız oldu. Ben geceleri "Sabaha çıkarma beni Yarabbim" diye uykuya daldığımda gözümü güle oynaya beni uyandıran annemle, babamla açtım. Ağlama krizlerine girdiğimde, odamdan beni güldürmeden çıkmayan kardeşlerim, ağrıyan yerlerime minnacık elleriyle masaj yapan 7 yaşındaki dünya güzeli yeğenim, "Bunu evlendirelim, bir şeyi kalmaz" diye takılan eniştem ve her zaman moral veren, hasta olduğunda bile beni her haftasonu sinemaya götüren, benim içime kapanmamı engelleyen ablam hep yanımda oldu... Ve ben bir kez daha anladım ki şans, hapsolduğun bedenden sevdiklerinin gözlerine bakıp özgürlüğünü görmektir...
3
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 11 ay 1 gün önce gönderdi.
|
9 yaşında olan, bedensel engelli bir öğrencimle günde bir saat ders yapıyoruz. O bir saatin 10 dakikasını birbirimize sarılarak, birbirimizi öpücüklere boğarak geçiriyoruz. Derslerine olan ilgisi artıyor, heves ve heyecanla dersini yapmaya çalışıyor. Eğer öpücük ve sarılma olmazsa somurtkan, hırçın bir kız olup çıkıyor. Şuna yürekten inanıyorum; sevgi her kapıyı açıyor!
4
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 11 ay 8 gün önce gönderdi.
|
Orta yaşın hayli üzerindeki çaycımız çay dağıtırken, benim bilgisayar ekranıma eğilip “Bunun içinde ne var böyle Allah aşkına? Kime gitsem adamlar aval aval buna bakıyor.” dedi. “Bir bilsen neler var...” dedim ve onun ilgi alanı olan at, avrat, silah üçlemesinden birkaç örnek internet sitesi gösterince gözleri faltaşı gibi açıldı. “Vay anasına yandığım, ben de adamlar aptal mı diyordum, meğer ben aptalmışım“ dedi ve benden detaylı bir internet bilgisi aldı. İnternet camiasına bir eleman daha kazandırmanın haklı gururunu yaşıyorum.
1
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
2 yıl 24 gün önce gönderdi.
|
Tam 20 yıl önce benim şimdiki yaşımdaydın "Ben özürlü bir çocuğa bakamam!" deyip gittiğinde anne. Halbuki özürlü değil, sadece rahatsızdı o küçük adam. Evet ilk kez iki yaşında oturabildi desteksiz, üç yaşında ilk adımını attı, bana "abla" diye ilk seslenişi 5 yaşındaykendi. Evet zordu onu büyütmek ama imkansız değildi anne! Bir elinden ben, bir elinden babam tuttu ve büyüttük onu. Evet hala sorun yaşıyor konuşurken, hızlı koşamıyor, çabuk yoruluyor ama biliyor musun bugün ne yaptı? Avucunda oğlumun küçücük eli, gözlerimden öperek uyandırdı beni "Anneler günün kutlu olsun birtanem" diyerek... En sevdiğim çiçekler elinde, gözleri hem sevgi hem hüzün dolu... Anneler günün kutlu olmasın anne, beraber yaşadığımız on üç güzel yıla rağmen, anneler günün hiç kutlu olmasın! Anılarımı anlamsızlaştırdığın, kardeşimin ve babamın ruhunda yaralar açtığın, sadece iyi gün annesi olduğun için; anneler günün hiç kutlu olmasın!
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
2 yıl 27 gün önce gönderdi.
|
Sensiz yetim, kimsesizim... Ve ilk anneler günüm. Gittiğin günden beri çaresiz, kabullenmekten başka seçeneğim olmadan yaşıyorum. Nefes alıyor, gülüyor, ağlıyor ve yaşamaya çalışıyorum. Ama içim buruk, gülüşlerim sahte. Yaşadığım hayat bana ait değil gibi; sunulanı, önüme geleni yaşıyorum. Göstermelik yaşıyorum. Yokluğun her geçen gün içimde büyüyor, özlemin deli gibi artıyor. Sesini duymak istiyorum, “yavrum, kızım” demeni istiyorum. Annem, seni çok özlüyorum. Neden boynu bükük bıraktın bizi? Nereye gideceğiz bu Pazar; bir mezar taşına, kara toprağa mı sarılacağız? Toprağına su döküp çiçek bırakıp geri mi döneceğiz? Biliyorum tek ben değilim, birçok kişi annesiz ve benimle aynı şeyleri yaşıyorlar. Ama ben dayanamıyorum. Seni özlüyorum, hem de deli gibi çaresizce ve umutsuzca. Her şeyde sen varsın; her şarkıda, gördüğüm, baktığım her şeyde... Annem, seni çok özledim. Bu sensiz ilk anneler günüm ve ben çok çaresizim.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
2 yıl 1 ay 8 gün önce gönderdi.
|
Şirketimizin ödül aldığı işlerden biri, Çin'de basılan bir dergide yayınlandı ve ofisimize de birkaç tane dergi gönderildi. Çince yazan dergiye patronumuzun yorumu: "Adamlar bize i.ne dese haberimiz olmayacak!"
1
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|