05 Aralık 2008 Cuma
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Liseye giderken, neredeyse birlikte büyüdüğümüz bir kedim vardı, ismi Osman'dı. Sarı-beyaz tüyleri vardı ve çok güzel bir kediydi. 12 Eylül'den bir süre sonra, ben siyasi şubeye girdiğimde uzun süre herkesle bağlantım kesildi ve ben de herkes gibi işkenceden payımı aldım. İşkence yapanların; bazen gülmek için, koridorda dolaşan bir kediye dahi elektrik verdiklerini görünce içimden geçenleri bir ben bilirim. Annemi ilk gördüğümde Osman'ı sordum. Sadece "İyi" dedi ve konuyu değiştirdi. Konuşmaları dinleyenler, gözlerim bağlı bir şekilde beni bir odaya alarak dayak atmaya başladılar. "Kim lan bu Osman, örgüt liderin mi? Çabuk adresini ver!" diye sorguya çekmeye başladılar. "Osman benim kedim" demedim, sadece sustum. Sonra cezaevi süreci derken, nihayet tahliye oldum. Hemen Osman'ı aradı gözlerim. Annem sonunda gerçeği açıklamak zorunda kaldı. Günlerce beni aramış Osman. Anneme soran gözlerle bakmış, annemin her gün ağladığını ve beni hala ortalarda göremeyince birşeylerin yolunda gitmediğini anlamış. Ve merdiven altına yerleşerek, günlerce ağlama sesleri çıkararak, hiçbirşey yemeden ölene kadar orada kalmış. Osman intihar etmiş. Suçluluk duygusu, acı ve çaresizlik içinde günlerce uyuyamadım. Bir daha hiç bir kediye yaklaşmadım, sevmedim. Özür dilerim Osman...
 13
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Bir çok insan bankalara gelip paralarını nerelere yatırmaları gerektiğini size danışır. Siz de güncel ekonomik verileri değerlendiren etkili bir konuşma yapıp, buna uygun şekilde yatırımlarına yön verirsiniz. Bilmezler ki, topladığınız artistik puanların ardında, aslında sizin değerlendirmelerinize yön veren güncel ekonomik verilerden çok bankanın pazarlama departmanının banka ihtiyaçlarına göre size satmanızı söylediği yatırım aracıdır. Kendi paranızı farklı bir yatırım aracına yatırırken duyduğunuz vicdan azabı da tabii ki paha biçilemez...
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Yaklaşık 4 yıllık evliyiz ve tıbbi nedenlerden dolayı çocuk sahibi olamayacağımız maalesef kesinleşti, sorun benimle ilgili. Bundan sonra kocamın bana olan bakışında bir değişiklik olup olmayacağını merak ediyorum. Şu sıralar, olaylar taze olduğu ve ben depresyonda olduğum için gayet iyi ve nazik davranıyor. Doğurgalığı olmayan bir kadın yarım kadın mıdır? Bir arkadaşım bana sorsa, onu avutmak adına; "Saçmalama, olur mu öyle şey? Kendine haksızlık etme, sen gerçek bir kadınsın hem de tüm güzelliğinle..." der ve onun kendini iyi hissetmesini sağlardım. Ama şimdi aynı durumda ben varım. Ne yapacağımı bilmiyorum, bundan sonra bana nasıl davranılacağını tahmin edemiyorum.
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Halı saha maçı esnasında belimden ufak bir sakatlık geçirdim. Doktor 10 gün ağır yük kaldırmayı ve çok hareket etmeyi yasakladı. Karım bu süre zarfında evdeki tüm işler ona kaldı diye dert yanarken, ben o arada 10 gün sekteye uğrayan cinsel hayatımıza yanıyordum. Sakatım, sahalara bomba gibi dönmeyi iple çekiyorum, hırslıyım.
4
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Şimdiye kadar elde ettiğim hiç bir başarı, geçen gün sevgilimin beni en yakın arkadaşlarından biriyle tanıştırırken adımı söylemek yerine "işte hayatımın kadını" sıfatını kullandığı an ki kadar koltuklarımı kabartmamıştı. Kendimi kazanılan büyük bir zaferin kahramanı gibi hissettim.
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Lisede okurken; okulun sokağında, köşede bir pideci vardı. Mahalle arasında, sıradan bir yerdi. Okul harçlıklarımızı biriktirip, arada sırada arkadaşlarla birlikte orada pide yerdik. Aradan 24 sene geçti. O zaman yediğim pidelerin tadını, gittiğim çok ünlü pidecilerde bile bulamadım. Arayışım inatla devam etti, fakat bulamadım. Hırs yaptım, hala açık olan o okul köşesindeki pideciye tekrar tekrar gittim. Ama nafile... 24 sene önceki tadı yine bulamadım. O pidelerin tadı; yaşadığımız okul ortamı, arkadaş ortamı ve gençlikten kaynaklanıyormuş. Bunu geç de olsa anlamış oldum.
2
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Annemle birlikte kuafördeyiz. Telefonum çalıyor ve elimi sudan çıkarıp cevap veriyorum. Arayan kardeşim. Ben hemen manikürü yarıda kesip, fönü bitmemiş saçlarımı toplayarak bir telaşla eve gitmem gerektiğini söyleyip arkama bile bakmadan kapıya yöneliyorum. Önce kuaförümün "Nereye gidiyorsun, kötü bir şey mi oldu?" sorusunu, ardından annemin "Kötü bir şey olmuştur tabii ki, kesin filosuna saldırmışlardır da, kardeşi karşı koyamamıştır, filosu vurulmadan eve yetişmeye çalışıyordur. Elalemin kızları internette chat yapar, benimkiler savaşıyorlar." diyen cevabını duydum. Tamam anne mesajı aldım ben. Şu evreni bir kurtarayım, söz veriyorum evimin kadını çocuklarımın anası olacağım.
3
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 26 gün önce gönderdi.
|
Dün hastalarımdan biri "Bizim komşulardan biri trenin altına atlayıp intihar etmiş. Psikolojik tedavi görüyormuş, siz tanırsınız" dedi. Daha fazla konuşunca kadını tanıdığımı anladım. Bir buçuk yıl önce, bu şehre yeni geldiğim zaman tanışmıştım, çocuğunu getirmişti bana, ama beş yıldır ağır depresyon ilaçları kullanmaktan bakışları ifadesizleşmişti, yaşadığının farkında bile değildi. Çok yoğundum, hastanede istediğim gibi zaman ayıramayacaktım. Eşine "Evime getirin. Normalde evde baktığım hastalardan ücret alıyorum, onu da istemem. Belki bir faydam olur" dedim. Bir defa getirdi, bir daha da onca ısrarıma rağmen, esnaf olmasına ve altında arabası da olmasına rağmen getirmedi. Çünkü ona ilaçları yutup yutup evin işlerini yapacak, ona ve çocuklara bakacak, anasının dırdırını çekecek, evden çıkmayacak ve bunları da hiç şikayet etmeden yapacak robot gibi bir kadın lazımdı ve iyileşmesini falan istemiyordu. Adamı en son bir yıl kadar önce, eşinin ilaçlarını yazdırmak için hastaneye geldiğinde gördüm. Şimdi o, ana-babası boşandığı ve üvey babası olduğu için aile sıcaklığını küçükken görememiş, çocukken çalışmaya başlamış, 16'sında belki mutlu olurum diye başka bir şehre gelin gelen ve bana "Ne olur söyleyin de beni size getirsin. Buraya gelmekten başka dışarı bile çıkamıyorum, evde esir gibiyim" diyen kadıncağız daha 26'sında arkasında iki çocuk bırakıp öldü. Böyle olmamalıydı, bir insan böyle yaşayıp, böyle ölmemeliydi. Kendimi suçlamadım, ben elimden geleni yaptım. Her ne kadar "İntihar edenler kesin cehenneme gider" dense de ben, ilahi adaletin istisnaları olabileceğini düşünüyorum ve hiç değilse, öbür tarafta mutlu olur belki diye düşünüp "Allah rahmet eylesin" diyorum, eder inşallah.
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|