|
|
|
|
|
3 ay 16 gün önce gönderdi.
|
Sen kalp krizi geçirdiğinde hissettiğin o acıyı kalbimde hissetmek, doktorlar elektroşokla seni hayata döndürmeye çalışırken kapının diğer tarafında elimden hiçbir şey gelmeden ağlayarak beklemek, yoğun bakımda yatarken seni birkaç saniyeliğine görebilmek için hemşirelere yalvarmak, hayatımdaki en sevdiğim erkeği benden almaması için Allah'a dua etmek, bir daha seni asla üzmeyeceğime dair kendi kendime defalarca söz vermek, her an kötü bir haber gelecek korkusuyla telefonumu yanımdan 1 dakika bile ayırmamak, bunları yaparken bir yandan da güçlü görünmeye çalışıp aileme destek olmak... Tüm bunlar hayatımda hiç tatmadığım acıları tattırdı bana; ama en çok yüreğime dokunan, beni en çok ağlatan neydi biliyor musun? Hani hastaneden çıktıktan sonra sen evde yatarken; okula gitmeden önce "Hoşçakal." demek için yanına gelip seni öptüğümde, hasta halinle her seferinde arkamdan endişeli bir sesle "Paran var mı kızım?" diye sesleniyordun ya... Sen o halde bile bunu düşünüyordun ya; varsın param olmasın, yeter ki sen hep yanımda ol. Seni çok seviyorum canım babam...
 10
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|