24 Temmuz 2008 Perşembe
|
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 16 gün önce gönderdi.
|
Kalbimi her kırdığında; reddedemeyeceğimi bildiği için, Carte d’Or profiterollü dondurma elinde, kapımı çalardı. O’nu gördüğümde, mideme kramplar girdiği için dondurmayı yiyemezdim; benim yerime de O yerdi. Ben O’nsuzken, Carte d’Or lezzetini doya doya yaşardım. Uzun yıllar süren büyük aşkınız biter, sevgiliniz gider ama Carte d’Or sizinle kalır. Dondurma benim için keyif verici, üzüntülerimi unutmama vesile olan bir yiyecektir. Giden sevgilinin ardından ağlarken bile, yanı başınızda Carte d’Or olması gerekir.
 2
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
2 ay 10 gün önce gönderdi.
|
Dün sabah bir meslektaşımla, bir tıp dergisinde yayınlanan makalemi, saygı sınırlarını aşan şekilde eleştirdiği için; bize hiç yakışmasa da, yumruk yumruğa kavga ettik. Öğleden sonra; 19 yaşında, trafik kazasında kafa travması geçirip, arrest olmuş bir hasta acil servise getirildi. Kavga ettiğim meslektaşım, kaza geçiren hastayı, kalp masajı yaparak ve solunum desteği vererek yaşama döndürdü. Ben ise aynı hastanın ameliyatına girdim, başarılı bir operasyon oldu. Ameliyat çıkışında beni meslektaşımın beklediğini gördüm. Mesaisi bitmiş olmasına rağmen, sonucu öğrenmek için beklemişti. Hiç konuşmadan birbirimize sarılıp, birbirimizi tebrik ettik. Söz konusu olan bir canı kurtarmaksa eğer; kişisel hırslarımızın, çekişmelerimizin hiçbir önemi yoktur çünkü. Dünden beri bulutların üstünde uçuyorum. Bu mesleği, yaşadığım tüm zorluklara rağmen yine de çok seviyorum. Çünkü başka hiçbir meslek, insana bu mutluluğu yaşatmaz. Kendinizi Türk hekimlerine emanet etmekten çekinmeyin. Rahat uyu Hipokrat!
14
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
2 ay 25 gün önce gönderdi.
|
Çocukluğumda taciz de gördüm, şiddet de… Ailemin ekonomik sorunları her zaman had safhada oldu. Eve haciz memurlarının biri gelir, öbürü giderdi. Büyüdüm aşık oldum, aşk acısını sonuna kadar yaşadım. İlk aşkımın, arkadaşının aşkıydım; doya doya aşkıma hiç sarılamadım. İlk işimden kovuldum. İlgilendiğim bir davadan ötürü ölüm tehditleri aldım. İki yıl çift silahla, korumayla dolaştım. Depresyonun en uç noktasını yaşadım, yıllarca terapi gördüm. Kocamdan ayrıldım. Bütün bunlara rağmen bir kez olsun, tek bir kez bile intiharı düşünmedim. Çünkü “Ümitsizliklerin bittiği yerde, yeni yeni ümitler filizlenir.” sözüne hep inandım. Her doğan gün, yeni bir başlangıç, yeni bir ümittir. Doğan güne selam olsun…
19
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
3 ay 10 gün önce gönderdi.
|
Seni ilk defa, 1999'un Temmuz ayında Tatilya'da verdiğin konserde gördüm. Sesin tüm hücrelerime nüfuz etti. Ne kadar çekici olduğunu anlatmaya kelimeler yetmez... O gün bu gündür, libidom sadece şarkılarını dinleyerek yükseliyor. Keşke "gönülçelen","papatya" ya da "kardelen" olabilseydim. "Aşk kırıntıları"na bile razıyım, yeter ki o "kırıntıları" sen yaşat Teoman!
2
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
3 ay 10 gün önce gönderdi.
|
Hayatımla ilgili önemli kararlar vermek adına ve de düşünmek için, bulunduğum şehirden uzaklaşıp en sevdiğim, en güzel anılarımı yaşadığım başka bir şehre bir-iki gün tatil yapma amacıyla gittim. Bulduğum en güzel otelin, bir odasına yerleştim. Fena susamıştım... Mini bara içecek bulma umuduyla bakarken, mini barda Milka M-Joy'u gördüm... Hiçbir iletişim aracını kullanmak istemediğimden, internetten de uzak kalacaktım. Milka M-Joy'u görmek, bana çok sevdiğim itiraf.com'u hatırlattı... Milka M-Joy'un muhteşem tadı damağımdayken, kampanyaya katılır ve sonuçta kazanırsam, nasıl bir macera yaşamak isteyeceğimi düşündüm... İlk aklıma gelen, artistik patinaj şampiyonalarını yerinde ve canlı olarak izlemekti... Diğer hayallerime gelince... Atlantik'te yunuslarla yüzmeyi düşledim örneğin... 1990 Dünya Kupası maçlarını izlediğimden beri hayalim olan, o Dünya Kupası'na ev sahipliği yapan İtalya'da, önemli bir İtalyan futbol takımının maçını stadyumdan izlemek de hoş olurdu… Büyük Kanyon’a paraşütle atlamayı düşünmek bile heyecanlanmama yetti… Heidi'nin memleketi Alp Dağları'na tırmanmak nasıl bir mutluluk hissettirirdi kim bilir? Hayallere dalmışken susuzluğumu unuttum... Kampanyaya katıldım, eğer kazanırsam bu siteden bazı kişileri benimle maceraya katılmak üzere davet edeceğim ben de... affried, mmmindachi, miaji, open-youreyes, sevimli.dede, emelim100, yaylaçiçeği, medyume, adrenalinimben, marconi, beni_mi_bulur, alçakgabari ve tabii ki editörlerimizi davet edeceğim. Kabul edenlerin sayısı ikiyi geçerse, isimler arasında kura çekeceğim… Kendime iyi şanslar diliyorum haliyle!
12
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
3 ay 25 gün önce gönderdi.
|
Hukuk fakültesi birinci sınıf öğrencisiyken, hakkında açılan davayı takip etmem için bana ricada bulunan (!) fütursuz bir teyzem; on yıllık, pek çok yerde seminerler vermiş başarılı bir hukukçu olmama rağmen, hâlâ dilekçe yazması gerektiğinde yardım almak için bana değil, ailemizin çok bilmişi ve mesleği mühendislik olan amcama müracaat eden, aymaz bir annem var…
9
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
3 ay 28 gün önce gönderdi.
|
İki yıl önceydi. Kardeşimle sudan bir sebepten ötürü büyük bir kavga etmiş ve on gün dargın kalmıştık. Dargınlığın onuncu günü, öğle vakti, bir alışveriş merkezinde, sevgilimle ettiğimiz kavganın stresini üzerimden atmak için alışveriş yapıyor bir yandan da akşam seminerde yapacağım konuşmanın metnini içimden tekrar ediyordum. O sırada telefon çaldı, arayan kardeşimdi. Yüzümü ekşiterek ve "Of, seni hiç çekemeyeceğim şimdi!" diye düşünerek telefonu açtım ve "Ne var, ne istiyorsun?" diye bağırdım açar açmaz. Kardeşim, cılız bir ses tonuyla "Abla kaza geçirdim, X Hastanesi'ne gel." diyerek telefonu kapattı. O andan itibaren benim için dünya durdu... Renkler, kokular, insanlar, her şey ama her şey, bir anda silindi zihnimden... Büyük bir korkuyla ve aceleyle, hastaneye doğru yola çıktım... Artık, ne akşam gideceğim seminerin, ne sevgilimin o gün arayıp aramayacağının ne de diğer dünya telâşlarının önemi vardı. O günden sonra kardeşim aradığında, telefonu, her seferinde gülümseyerek ve ağız dolusu "Canım" diyerek açıyorum. Bu satırları yazarken bile gözlerim doldu ve okuyan herkese de tavsiyemdir; lütfen sevdiklerinize, şu an ya da geciktirmeden, en kısa zamanda, onları sevdiğinizi söyleyin. Hayat bu, bir dakika sonra bile çok geç olabilir...
19
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|