|
|
|
|
|
8 ay 7 gün önce gönderdi.
|
Hukuk fakültesi birinci sınıf öğrencisiyken, hakkında açılan davayı takip etmem için bana ricada bulunan (!) fütursuz bir teyzem; on yıllık, pek çok yerde seminerler vermiş başarılı bir hukukçu olmama rağmen, hâlâ dilekçe yazması gerektiğinde yardım almak için bana değil, ailemizin çok bilmişi ve mesleği mühendislik olan amcama müracaat eden, aymaz bir annem var…
 9
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 7 gün önce gönderdi.
|
Sevgili anneciğim ve babacığım, o saçımı maviye boyatacağım, burnumu deldireceğim muhabbetlerinin yegane amacı sizi bakire olmadığım gerçeğine hazırlamaktı. Eee, birinizde tansiyon var, biriniz de sinir hastası. Hani belki "Bu kız çok çılgın, bundan her şey beklenir." diye düşünmeye başlarsanız bu gerçek sizde kalp krizine sebep olmaz, "Zaten manyaktı, hiç şaşırmadık." dersiniz diye umuyorum.
18
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 7 gün önce gönderdi.
|
Kocam bebek gibi yatıyordu, eğildim öptüm, öptüm, öptüm. "Of! Poff!" diyerek uyandı. "Ne yapayım, sana doyamıyorum." dedim. Uyku sersemliği falan demeden cevabı yapıştırdı. "Bir şey yapmazsan doyamazsın tabii!"
15
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
8 ay 10 gün önce gönderdi.
|
İki yıl önceydi. Kardeşimle sudan bir sebepten ötürü büyük bir kavga etmiş ve on gün dargın kalmıştık. Dargınlığın onuncu günü, öğle vakti, bir alışveriş merkezinde, sevgilimle ettiğimiz kavganın stresini üzerimden atmak için alışveriş yapıyor bir yandan da akşam seminerde yapacağım konuşmanın metnini içimden tekrar ediyordum. O sırada telefon çaldı, arayan kardeşimdi. Yüzümü ekşiterek ve "Of, seni hiç çekemeyeceğim şimdi!" diye düşünerek telefonu açtım ve "Ne var, ne istiyorsun?" diye bağırdım açar açmaz. Kardeşim, cılız bir ses tonuyla "Abla kaza geçirdim, X Hastanesi'ne gel." diyerek telefonu kapattı. O andan itibaren benim için dünya durdu... Renkler, kokular, insanlar, her şey ama her şey, bir anda silindi zihnimden... Büyük bir korkuyla ve aceleyle, hastaneye doğru yola çıktım... Artık, ne akşam gideceğim seminerin, ne sevgilimin o gün arayıp aramayacağının ne de diğer dünya telâşlarının önemi vardı. O günden sonra kardeşim aradığında, telefonu, her seferinde gülümseyerek ve ağız dolusu "Canım" diyerek açıyorum. Bu satırları yazarken bile gözlerim doldu ve okuyan herkese de tavsiyemdir; lütfen sevdiklerinize, şu an ya da geciktirmeden, en kısa zamanda, onları sevdiğinizi söyleyin. Hayat bu, bir dakika sonra bile çok geç olabilir...
19
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|