|
|
|
|
|
5 yıl 8 ay 2 gün önce gönderdi.
|
Yedeksubaylığımı Muş'ta yaptığım dönemde, üniversitedeyken bir öğrenci derneğinin kurucu üyesi olduğum için Genelkurmay beni "şüpheli personel" kategorisine aldı. Sürgün olarak Edirne Kestanelik Kampı'na gönderildim. Edirne gibi modern bir şehirde olmasına rağmen kampta elektrik ve su yoktu. Garip kurallar geçerliydi. Bir keresinde 7 gün hapis yatmak zorunda kalmıştım. "Suçum" kırmızı-bordo karışımı renkte çorap giyerek askeri bölmeye çalışmaktı. O gün bugündür bir daha renkli çorap giymedim.
 0
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 yıl 10 ay 19 gün önce gönderdi.
|
Kaybettiğim bir şey olduğunda, "Kayıp dedenin ruhuna" diyerek yedi tane Fatiha okumaya başlıyorum. Bu sırada da kaybettiğim eşyayı arıyorum. Ve yedinci Fatiha'yı bitirmeden de buluyorum! Batıl inanç diyenleriniz olacaktır ama vallahi değil.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
6 yıl 1 ay 11 gün önce gönderdi.
|
Sesim çok kalın. Dün telefonda bi adamla konuşurken bana aynen şöyle dedi: "Siz bayan mısınız?" Bu da bi şey değil. Geçen gün borcunu getirmeyen birini aradım. Küçük bi çocuk açtı. "Falanca firmadan arıyorum. Baban orda mı?" dedim. Telefonu bırakıp, "Baba seni bi adam arıyooo" diye bağırdı.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
6 yıl 3 ay 6 gün önce gönderdi.
|
Küçükken bankamatiklerden otomatik para çıktığını anlamazdım. Arkasında bir oturan olduğunu düşünürdüm. Hatta bi keresinde bankanın içine girdiğimde bankamatiğin arkasını görmüştüm. Kocaman çelik bi kapı vardı. Oraya bakıp, "Yazık, bunun içinde oturan insan ne kadar da sıkılıyordur" diye üzülmüştüm.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
6 yıl 5 ay 15 gün önce gönderdi.
|
Küçük bir şehirde kısa dönem askerlik yapıyorum. Çarşı iznimizde bara gittik. Bir süre sonra bara bizim uzman çavuş geldi. Oturup yedi, içti, hatta masadaki kızlara sarktı. Tabii hesabı da biz ödedik. Pazartesi günü ise tutanak düzenleyip bizi şikayet etmiş. Normalde nöbet tutmamamıza rağmen son günümüze kadar nöbet tutma cezası verildi. Yanımıza gelince sitem ediyoruz. "İş başka arkadaşlık başka" deyip sıyrılıyor. Diyemiyoruz ki, "İçerken hiç öyle demiyordun". Askerliğim bu ayın 20'sinde bitiyor. Bunu bildiği için de barda yanımda oturan kızın cep telefonunu istiyordu. "Olmaz, veremem" dediysem de bir türlü yakayı kurtaramadım. Ben de kafadan bir numara salladım. Dün, "Telefonu hep bir adam açıyor" dedi. "Komutanım, telefonu bazen babası kullanıyor, sen sürekli ara. Babası çıkarsa kapat. Nasıl olsa yakında kız telefonu alır. Sen de görüşürsün" dedim. İnşallah aradığı adam bir gün kızıp şöyle okkkalı bir küfür sallar da ben de rahatlarım. Tabii bu küfürü 20 temmuzdan sonra etmeli. Mümkünse...
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
7 yıl 3 ay 10 gün önce gönderdi.
|
90'lı yıllar. Yer Ağrı Anadolu Lisesi. Ortaokul yılları. Ben, Denizli'den sürgün gelmiş basit bir memurun en büyük oğlu. O, bir subayın en tatlı ve tek kızı. Çocukça, kendi halimde sevmişim onu. Asla söyleyemeyecek kadar da utangacım. Bir gün, teneffüs arası, onun doğum günü kutlanıyor öğretmen masasının üzerinde. Haftalığımdan biriktirdiğim harçlığım ancak bir plastik anahtarlığa yetmiş. Masanın başında toplanan kalabalıktaki herkes ona aşık. O ise okul müdürünün oğluna. Hediyeler açıldıkça içim burkuluyor; altınlar, gümüş künyeler, anahtarlı hatıra defterleri. Bir an atılıp, paketsiz anahtarlığı eline tutuşturuyorum. Sadece "Sağol" demekle yetiniyor. Öğretmen sınıfa girince herkes masadan kaçışıyor. Masanın üstünde bir balık anahtarlık unutulmuş. Öğretmen, "Kimin bu" diye soruyor. Kimse sahip çıkmayınca zoruma gidiyor. Ağlayacak gibi oluyorum, "Benim" diyebiliyorum cılız bir sesle. Bir parkta oturup saatlerce ağlıyorum. İsmini defterlerimden yırtıyorum. Sonra tayinleri Kıbrıs'a çıkıyor. Orada girdiği bir güzellik yarışmasıyla şansı dönüyor. Ünlü bir VJ olmuş o artık. Her sabah TV'de gördükçe yumruğumu sıkıp ahdediyorum. Bir gün mutlaka! Ekmek gibi sarıldığım futbol tutuyor elimden. Takımım birinci lige çıkıyor. İki yıl sonra da beni çok daha yukarılara alıyorlar. İki ünlü olmuşuz farketmeden. Ne mahçup halim kalmış, ne suskunluğum. Karşılaşıyoruz bir yerde. "Ben sizin oynayışınıza hayranım" gibi klasik yalaka laflar ediyor. Çoktan unutmuş aynı sınıfta okuduğumuzu. O yılları hatırlatıyorum. Daha bir yalakalanmaya başlıyor. O yalakalandıkça ben yerin dibine sokuyorum onu. Herkesin içinde kıpkırmızı oluncaya kadar. Sırf yıllardır sakladığım o plastik balık anahtarlığa inat! "Görüşelim" dediğinde "Kulubün yasağı var" diyerek yalan atıyorum. Sizin şatafatlı hayatınıza yetişemem ben çapkın VJ. Nerden geldiğimi unutmadım ki daha!
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
7 yıl 3 ay 24 gün önce gönderdi.
|
Son 3 aydır annemler yazlıkta olduğundan evde yalnız yaşıyorum ve birkaç ay içinde bekarlığa veda edecek birisi olarak da bu durumun keyfini çıkarmaya çalışıyorum. İtirafım biraz farklı. Ben örümcek besliyorum. Öyle özel, kutusunda olan, dışardan getirilmiş nadir bi tür falan değil. Sıradan bir cins. Onunla ilk karşılaşmamız yaz başında oldu. Annemin evden çıkışını fırsat bilip mutfağa, lavobonun kurnasına ağını kurmuş öylece duruyodu. İlk anda hemen süpürgeyle ağını bozup onu da öldürmek istedim. Ama o kadar küçüktü ki kıyamadım. Kendi gider diye evden çıktım. Akşam döndüğümde hala ordaydı ve aklıma ilk gelen acıkmış olabileceğiydi. Toz şeker kavanozunu alıp mutfak dolabının altına biraz serptim. Işıkları kapatıp içeriye geçtim. 2 saate yakın mutfağa girmeden bekledikten sonra, yüzlerce karıncanın tuzağıma düşmüş olduğunu gördüm. Hiç vakit kaybetmeden toplayabildiğim kadarını bir bardağa doldurup ağzını kapattım. İçlerinden 4'ünü (canlı olarak) örümceğin ağına bıraktım. Manzara inanılmazdı. Örümcek ağa düşen karıncayı görür görmez fırlıyor ve yine kendi ürettiği ağ ile örgü örer gibi her birini tek tek sımsıkı sarıyordu. Bu durum yaklaşık 3 aydır sürüyor. Bu sürede annem iki kez eve geldi ve inanmayacaksınız (yemin ederim) her ikisinde de örümcek, ağını bırakıp yok oldu. Annem gittikten sonra akşamları tekrar ağına döndü. Şu anda aynı evi paylaşıyoruz. (Umarım dişidir, hala anlayamadım çünkü :) Bir tek resmi nikahımız yok. Hatta ona, 21 Ağustos'ta doğduğunu varsayarak doğum günü bile yaptım ve pasta yerine de sivrisinek verdim. İlk gördüğümde sinekten bile küçük olan örümceğim, şimdi eşşek arısı kadar ve onunla aramda inanılmaz bir bağ oluştu. Ama şu anda 2 büyük sorunum var: 1) Annem bir haftaya kadar dönecek, onu nasıl saklayacağım? 2) Hadi sakladık diyelim, altı ay sonra düğünü olan ben örümceğimi nasıl yeni evime götüreceğim, eşime ne diyeceğim?
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
7 yıl 3 ay 27 gün önce gönderdi.
|
Birkaç gün önce naylon çoraplara olan düşkünlüğümle ilgili yaptığım itirafıma ilginç (sayıca da epey fazla) yorum aldım. Meğer ne çok çorapsever erkek varmış canım ülkemde. En ilginçleri ise bayanların, "Yoksa sen şuralı, şu musun? İsmin bu di mi? Vay hain, demek fantazilerimizi buralara kadar taşıdın" şeklindeki cümleleriydi. Açıkçası bahsettikleri kişilerden hiçbiri değildim ama anlaşılan benim dışımda da bir sürü erkek, eşlerine veya sevgililerine yatak odalarında bu çorapları giydirmiş. Artık sapık olduğumu düşünmüyorum. Şimdi ise aklımda yepyeni bir fikir var, dernek kurmak. Bu, bana gelen yorumlarda da istenmişti: Naylon Çorapseverler Derneği. Adı farklılaştırılabilir. Üye konusunda hiç sıkıntı çekmeyiz, ayrıca kimliğimizi belirtmesek de fikrin kaynağı itiraf.com'dan çıktğtından yüce sahip de bize yardım elini uzatır. Basında bile yeralabiliriz. Hadi bakalım Türkiye, biraz hareketlenmek gerek. Eğer inanırsak kesin kurulur bu dernek.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|